<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512</id><updated>2011-06-08T03:33:13.817-03:00</updated><title type='text'>música</title><subtitle type='html'>&lt;big&gt;
"Sin música la vida sería un error"
&lt;/big&gt;
&lt;br&gt;

&lt;/br&gt;
&lt;strong&gt;Friedrich Nietzsche&lt;/strong&gt;</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://jm-musica.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>56</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-7749537694416685958</id><published>2008-11-06T23:39:00.006-02:00</published><updated>2008-11-07T01:09:27.973-02:00</updated><title type='text'>Alice Russell - Under the Munka Moon 2</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SROnn2ALGcI/AAAAAAAAAmI/Bdur4M1Y7y0/s1600-h/UnderMunkaMoon.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265736692279220674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SROnn2ALGcI/AAAAAAAAAmI/Bdur4M1Y7y0/s200/UnderMunkaMoon.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Tru Toughts - 2006&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cada dos por tres aparece una cantante que es catalogada como "La nueva reina del Soul". Unos discos más tarde, los inventores de reinas hacen que el ciclo vuelva a comenzar. Alice Russell desafía ese ciclo porque sabe que las reinas no se inventan; que, como ella, nacen. &lt;strong&gt;Under the Munka Moon II&lt;/strong&gt; es un surtido de tomas alternativas de temas de su disco debut, alguna versión en vivo, &lt;em&gt;out-takes &lt;/em&gt;y &lt;em&gt;rarities&lt;/em&gt;. Una gran puerta de entrada al universo vocal de una cantante extraordinaria que, como un pavo real, expone en su trabajo una amplia gama de colores y matices. Una suerte de compendio de sí misma, un muestrario contundente de versatilidad y calidad. Sea cual sea el camino musical que la blonda elija para &lt;em&gt;el aquí en más&lt;/em&gt;, nuestros oídos estarán felices de volver a encontrarse con su voz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="110"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/o3yXiFGW-q/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/o3yXiFGW-q/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;a href="http://www.imeem.com/people/-Yi18M/music/K6yX0UKe/alice_russell_to_know_this_live_version/"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-7749537694416685958?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/7749537694416685958'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/7749537694416685958'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/11/alice-russell-under-munka-moon-2.html' title='Alice Russell - Under the Munka Moon 2'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SROnn2ALGcI/AAAAAAAAAmI/Bdur4M1Y7y0/s72-c/UnderMunkaMoon.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-1368127208891702489</id><published>2008-10-29T00:28:00.005-02:00</published><updated>2008-10-29T01:16:52.706-02:00</updated><title type='text'>Sufjan Stevens - Illinois</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SQfKhTpKiaI/AAAAAAAAAl4/uANQdovyRj4/s1600-h/illinois.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262397363163138466" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SQfKhTpKiaI/AAAAAAAAAl4/uANQdovyRj4/s200/illinois.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Asthmatic Kitty Records - 2005&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Illinois&lt;/strong&gt; es un disco inteligente desde su cubierta: un dibujo con trazas &lt;em&gt;naïve&lt;/em&gt; y una frase que equivoca su propio título y que evoca no sólo al ruido sino también al muy distante &lt;em&gt;Come on feel the noize&lt;/em&gt; de &lt;em&gt;Quiet Riot&lt;/em&gt;. Una propuesta riesgosa; mezcla de inocencia juvenil, ironía, creencia que &lt;em&gt;Sufjan Stevens&lt;/em&gt; traduce en melodías que producen efecto en su escucha. El disco tiene un efecto residual: se agranda de principio a fin; crece las escuchas sucesivas, con la rotación y tiene puntos altísimos que producen unas enormes ganas de ir a por más. &lt;em&gt;Sufjan Stevens&lt;/em&gt; hace una fuerte apuesta al desafiar a sus oyentes a dejarse seducir por el viaje y degustar un disco que es como una golosina muy fina.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object height="110" width="300"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/K-Ofxxb44t/aus=false/"&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/K-Ofxxb44t/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;a href="http://www.imeem.com/people/-Yi18M/music/AiI_dmif/sufjan_stevens_chicago/"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object height="110" width="300"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/YihHvFRqni/aus=false/"&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/YihHvFRqni/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;a href="http://www.imeem.com/people/-Yi18M/music/DDPZ91Fk/sufjan_stevens_the_man_of_metropolis_steals_our_souls/"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-1368127208891702489?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/1368127208891702489'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/1368127208891702489'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/10/sufjan-stevens-illinois.html' title='Sufjan Stevens - Illinois'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SQfKhTpKiaI/AAAAAAAAAl4/uANQdovyRj4/s72-c/illinois.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-3216708991209731290</id><published>2008-07-15T12:49:00.006-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:05.152-02:00</updated><title type='text'>Charlotte Gainsbourg - 5:55</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SJZqSgNWQHI/AAAAAAAAAkI/BxqkKxH-1xM/s1600-h/charlotte-gainsbourg-5-55.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230484883353518194" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SJZqSgNWQHI/AAAAAAAAAkI/BxqkKxH-1xM/s200/charlotte-gainsbourg-5-55.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Because music - 2006&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Segundo disco de Charlotte Gaisnsbourg después de 20 años sin lanzar registro de su música. Tiempo en el que, se supone, revisó su &lt;em&gt;querer decir&lt;/em&gt; desde aquel disco algo forzado/so (editó &lt;strong&gt;Charlotte for Ever &lt;/strong&gt;a los 15 años... Te la encargo) que le dedicara a su papi. Seguro: no debe ser fácil ser la hija de un prócer de la &lt;em&gt;chanson&lt;/em&gt; como Serge Gainsbourg y de su hermosa esposa y musa, la actriz y cantante Jane Birkin. Sin necesidad de renegar del origen y sin más que guiños a &lt;em&gt;lo esperable de esa estirpe&lt;/em&gt;, la muchacha Charlotte arma un disco plagado de unas canciones potentes; que suenan poderosas como sólo el productor Nigel Godrich (Radiohead, el mejor Beck y sigue la lista) puede hacer, alquimista del sonido; con un registro que es un amplio susurro que, incluso a su pesar, se escapa del pop tanto como del género que cultavaran &lt;em&gt;mater &amp;amp; pater&lt;/em&gt;. Y con las cosas claras desde el principio: &lt;strong&gt;5:55&lt;/strong&gt; es un disco que está contenido, como idea desde su primer y homónimo track. Que el disco gane en aquellos tracks en los que canta en su francés nativo no es mera coincidencia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="110"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/KCtp2stKQv/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/KCtp2stKQv/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;a href="http://www.imeem.com/people/-Yi18M/music/3uaeOe9O/charlotte_gainsbourg_tel_que_tu_es/"&gt; &lt;/a&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-3216708991209731290?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3216708991209731290'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3216708991209731290'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/07/charlotte-gainsbourg-555.html' title='Charlotte Gainsbourg - 5:55'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SJZqSgNWQHI/AAAAAAAAAkI/BxqkKxH-1xM/s72-c/charlotte-gainsbourg-5-55.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-6216085586719976891</id><published>2008-07-15T12:39:00.006-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:05.215-02:00</updated><title type='text'>Vampire Weekend - Vampire Weekend</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SJEpAJ5O-RI/AAAAAAAAAj8/WKsKTt6D8UI/s1600-h/Vampire+Weekend.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229005724986571026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SJEpAJ5O-RI/AAAAAAAAAj8/WKsKTt6D8UI/s200/Vampire+Weekend.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;XL Recordings - 2008&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El disco homónimo de esta banda de músicos muy jovencitos es una verdadera caja de sorpresas sonoras. Surgidos en horas de la &lt;em&gt;high school&lt;/em&gt;, aparece como una ráfaga de aire fresco. &lt;strong&gt;Vampire Weekend&lt;/strong&gt; -el disco- suena divertido porque Vampire Weekend -la banda- es divertida al hacer música. Va a las raíces africanas, con oreja que escucha y devuelve algo nuevo, una otra forma musical con trazas y guiños y usos de herramientas conocidas. &lt;strong&gt;Vampire Weekend&lt;/strong&gt; -el disco- va más allá de la repetición de una receta exitosa, de una buena combinación de juventud y oportunismo mediático, de una casualidad, de un momento; va, incluso, más allá del alcance del mercado que ha creado este éxito. Vampire Weekend -la banda- parece ser, más que un producto, una fuente de producción. A no ser que estemos frente a un sorpresivo espejismo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="110"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/CNEcqNb7Yg/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/CNEcqNb7Yg/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-6216085586719976891?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6216085586719976891'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6216085586719976891'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/07/vampire-weekend-vampire-weekend.html' title='Vampire Weekend - Vampire Weekend'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SJEpAJ5O-RI/AAAAAAAAAj8/WKsKTt6D8UI/s72-c/Vampire+Weekend.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-1079958664822430397</id><published>2008-07-15T12:38:00.006-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:05.296-02:00</updated><title type='text'>Tricky - Juxtapose</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SI9IUWHNdBI/AAAAAAAAAj0/9GW6WsRzV50/s1600-h/Juxtapose.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228477206770840594" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SI9IUWHNdBI/AAAAAAAAAj0/9GW6WsRzV50/s200/Juxtapose.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Island Records - 1999&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Desde su debut solista con &lt;strong&gt;Maxinquaye&lt;/strong&gt;, Tricky ha fojado discos que son nuevas apuestas estéticas, vueltas de tuerca sobre su producción y giros inesperados. En &lt;strong&gt;Juxtapose&lt;/strong&gt; esa apuesta se renueva para plasmar un sonido menos críptico y tan crítico,  áspero y poderoso como de costumbre. Y para ello encontró un perfecto socio: DJ Muggs, productor de la mítica banda de hip-hop Cypress Hill. Pero la cosa se profundiza aún más con la ausencia (es decir, el silencio) de la voz femenina que lo acompañó hasta este disco: las precisas y preciosas interpretaciones de Martina. Y en la misma línea, acierta un pleno con la inlcusión de Kioka Williams quien, a pesar de su menor impacto medíatico, está a la altura interpretativa de las anteriores y posteriores invitadas de Tricky Alison Goldfrapp, P. J. Harvey, Alanis Morisette y Cindy Lauper. Si la yuxtaposición (a la que alude el nombre del álbum) es estar colocado en posición inmediata a nuevos colaboradores y talentos, también es el modo en que los minerales, capa sobre capa, crecen y se desarrollan a lo largo del tiempo. Ambas cosas están íntimamente relacionadas en este disco.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="110"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/lo3LsgIunK/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/lo3LsgIunK/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-1079958664822430397?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/1079958664822430397'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/1079958664822430397'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/07/tricky-juxtapose.html' title='Tricky - Juxtapose'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SI9IUWHNdBI/AAAAAAAAAj0/9GW6WsRzV50/s72-c/Juxtapose.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-5507068427667949780</id><published>2008-06-21T17:09:00.006-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:05.407-02:00</updated><title type='text'>The Bamboos - Rawville</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SF1g0GECMaI/AAAAAAAAAhI/DgL1nsA32tY/s1600-h/cover.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214430391661900194" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SF1g0GECMaI/AAAAAAAAAhI/DgL1nsA32tY/s200/cover.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Tru Thougths - 2007&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El segundo álbum de los autralianos comienza con una declaración de principios musical: The Bamboos Theme. En esos pocos minutos no solo plasman el sonido completo del devenir del disco sino que plantan bandera de su posición estética. Un sexteto musical que apela a voces invitadas para completar el panorama que exhiben con total solvencia y creatividad. &lt;strong&gt;Rawville&lt;/strong&gt; es una sucesión de cortes a todo funk, con un rastro sonoro a los Beastie Boys de &lt;strong&gt;The In Sound of Way out!&lt;/strong&gt; mezclado con otros aromas y sabores que se cuelan a lo largo de la escucha y con una impronta jazzera, que en otras bandas puede sonar como típica y previsible pero que aquí es amalgamada con una precisión y una potencia cuyo mayor logro sea, quizás, ser una síntesis en lugar de ser uno de los habituales rejuntes de la muchas veces imprecisa fusión.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/x19wdfLicN/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/x19wdfLicN/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-5507068427667949780?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5507068427667949780'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5507068427667949780'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/06/bamboos-rawville.html' title='The Bamboos - Rawville'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SF1g0GECMaI/AAAAAAAAAhI/DgL1nsA32tY/s72-c/cover.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-4653727136696870569</id><published>2008-06-21T16:46:00.007-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:05.529-02:00</updated><title type='text'>k. d. lang - Hymns of the 49th Parallel</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SF1bROApFZI/AAAAAAAAAhA/o4m42hBOO6Y/s1600-h/kdlang.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214424294941595026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SF1bROApFZI/AAAAAAAAAhA/o4m42hBOO6Y/s200/kdlang.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Nonesuch - 2004&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Con más de una decena de discos editados, la canadiense k. d. lang vuelve a hacer uso de sus dotes vocales para forjar, en base a su tono oscuro y su registro límpido, un muy buen homenaje a la música de su pais. Pasea por su prodigiosa garganta temas de Neil Young, Joni Mitchell y Leonard Cohen (la gran delantera de la composicón de esa particular tierra bilingüe), y extiende el trabajo a composiciones de Jane Siberry, Bruce Cockburn y Ron Sexsmith. El menú se completa con la inclusión de un tema propio como para que el homenaje no quede sólo en un gran compilado de covers y para hacernos escuchar que la interpretación no es sólo decir y cantar sino un modo de refactorizar, de mezclar y dar de nuevo, de construir su propia obra incluyendo palabras y sonidos (en apariencia) ajenos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/UoieUOCJL5/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/UoieUOCJL5/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-4653727136696870569?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4653727136696870569'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4653727136696870569'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/06/k-d-lang-hymns-of-49th-parallel.html' title='k. d. lang - Hymns of the 49th Parallel'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SF1bROApFZI/AAAAAAAAAhA/o4m42hBOO6Y/s72-c/kdlang.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-986377250578386832</id><published>2008-05-06T12:44:00.011-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:05.648-02:00</updated><title type='text'>Nine Inch Nails - Pretty Hate Machine</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SDX4sN_BLxI/AAAAAAAAAgs/37o8uZUe-GI/s1600-h/pretty+hate+machine.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203338383048388370" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SDX4sN_BLxI/AAAAAAAAAgs/37o8uZUe-GI/s200/pretty+hate+machine.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;TVT Records - 1989&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La semilla de &lt;strong&gt;Pretty Hate Machine&lt;/strong&gt; data de cuando Trent Reznor, líder y alma pater de NIN, trabajaba como portero en un estudio de grabación. Haber sido gestado en las llamadas "horas muertas", parece haber embebido a esas canciones de un halo de oscuridad, de lugar viciado, de desparpajo. A la potencia natural de las canciones y a la voz casi susurrada de Reznor se le suma el notable -sin ser notorio en el sentido divo del término- y eficaz trabajo de Flood (productor de U2, Smashing Pumpkins y Depeche Mode, colaborador de Cave, entre otras virtudes) que termina por redondear una muy interesante y poderosa máquina sonora. Escucharlo, más de 20 años después de su lanzamiento, es como dar con un mapa del tiempo en el cual descubrimos rastros de lo que iba a ser la música electrónica en su costado más oscuro.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object height="80" width="300"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/BFtoewRbTn/aus=false/"&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;br /&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/BFtoewRbTn/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-986377250578386832?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/986377250578386832'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/986377250578386832'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/05/nine-inch-nails-pretty-hate-machine.html' title='Nine Inch Nails - Pretty Hate Machine'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SDX4sN_BLxI/AAAAAAAAAgs/37o8uZUe-GI/s72-c/pretty+hate+machine.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-8364302666266536844</id><published>2008-05-06T12:43:00.005-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:05.811-02:00</updated><title type='text'>Micah P. Hinson - The Baby and the Satellite</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SDR7lMz6SoI/AAAAAAAAAgc/B_qsp2NRcjA/s1600-h/micah+hinson"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202919348544096898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SDR7lMz6SoI/AAAAAAAAAgc/B_qsp2NRcjA/s200/micah+hinson" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Sketchbook - 2005&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Las grabaciones que Micah P. Hinson hizo con instrumentos prestados en algún momento de su vida, acuñaron las 8 canciones que componen &lt;strong&gt;The baby &amp;amp; the satellite&lt;/strong&gt;, segundo disco editado por el norteamericano pero primero de todos en su concepción. Producto de una vida más que agitada que tuvo un punto de inflexión en su paso por la cárcel, condenado por falsificar las recetas que usaba en las farmacias para conseguir sus pastas, y con Johnny Cash como un faro a la distancia, el disco tiene un aire de folk carcelario y destilan una nostalgia que lo pone en un punto de comparación directa con Nick Cave y Tom Waits. Dueño de una voz que lo distingue por personalidad y potencia narrativa, construyó los coros del disco superponiendo, en los estudios, su propia voz, forjando una suerte de gospel íntimo y privado; apostó a un sonido más árido y lanzó al mundo un disco crudo, mínimo en muchos pasajes; una búsqueda que se parece más a un encuentro con sus propios modos de expresión.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/c5VrAOBWXc/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/c5VrAOBWXc/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-8364302666266536844?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8364302666266536844'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8364302666266536844'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/05/micah-p-hinson-baby-and-satellite.html' title='Micah P. Hinson - The Baby and the Satellite'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SDR7lMz6SoI/AAAAAAAAAgc/B_qsp2NRcjA/s72-c/micah+hinson' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-6944858135869933070</id><published>2008-04-23T16:48:00.007-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:05.896-02:00</updated><title type='text'>Gnarls Barkley - The Odd Couple</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SDXzAt_BLwI/AAAAAAAAAgk/CElARqZ8up8/s1600-h/odd+couple.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203332138165939970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SDXzAt_BLwI/AAAAAAAAAgk/CElARqZ8up8/s200/odd+couple.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Warner Music - 2008&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;The Odd Couple&lt;/strong&gt; (La pareja despareja / La extraña pareja / La pareja impar) es el segundo disco del dúo formado por el músico y productor Danger Mouse y el cantante Cee-Lo Green. Y es fiel a la impronta que le impusieron a su trabajo en conjunto desde los inicios: finas bases musicales de Danger Mouse enviadas por la web a su amigo Cee-Lo para que éste surfee con su voz por sobre unas agitadas olas sonoras. Gnarls Barkley, tal el nombre del dúo, sintetiza lo que sus dos miembros representan, aún en una supuesta contradicción: una unidad. Si tenemos en cuenta el éxito comercial de su anterior disco, &lt;strong&gt;St. Elsewhere&lt;/strong&gt;, difundido sólo a través de venta en la red de redes, estamos frente a una avanzada sonora y comercial. Que lo que los Barkley hacen tenga una poderosa raíz callejera y afroamericana es un condimento picante y explosivo que hace que este trabajo sea más poderoso.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/qNB1NDsiuz/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/qNB1NDsiuz/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-6944858135869933070?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6944858135869933070'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6944858135869933070'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/04/gnarls-barkley-odd-couple.html' title='Gnarls Barkley - The Odd Couple'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/SDXzAt_BLwI/AAAAAAAAAgk/CElARqZ8up8/s72-c/odd+couple.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-7462230905883479264</id><published>2008-03-18T14:32:00.004-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:06.059-02:00</updated><title type='text'>The The - Dusk</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R9_8xYDsZ-I/AAAAAAAAAdo/962RMornl-Y/s1600-h/dusk.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5179136021701093346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R9_8xYDsZ-I/AAAAAAAAAdo/962RMornl-Y/s200/dusk.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Epic - 1992&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quinto disco de esta banda mutante liderada por Matt Johnson, &lt;em&gt;alma mater&lt;/em&gt; y único sobreviviente desde los inicios allá por 1979. Con colaboradores de la talla de Vinnie Colaiuta (baterista de Zappa y Sting) y Johnny Marr (guitarrista de The Smiths), sl señor Johnson consigue trazar un disco poderoso, oscuro y con ribetes de cierto júbilo, lejano a la esperanza. &lt;strong&gt;Dusk&lt;/strong&gt; tiene un comienzo fabuloso: una fritura de viejo disco de vinilo, voces y risas que son la punta del iceberg de uno de los mejores temas que ha dado el pop británico en los comienzos de los '90. ¿Exageración? Quizas... Pero la potencia de &lt;em&gt;True Happiness This Way Lies&lt;/em&gt; hace que quien lo escucha tenga ganas de seguir hasta el fin. Viaje sumamente recomendable por uno de los mejores discos que ha dado esta banda británica conceptualmente antecesora a los geniales Massive Attack.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/suSYlrHQS3/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/suSYlrHQS3/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-7462230905883479264?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/7462230905883479264'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/7462230905883479264'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/03/the-dusk.html' title='The The - Dusk'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R9_8xYDsZ-I/AAAAAAAAAdo/962RMornl-Y/s72-c/dusk.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-4200192916431050241</id><published>2008-03-06T15:15:00.005-02:00</published><updated>2008-12-09T04:25:06.234-02:00</updated><title type='text'>Eddie Vedder - Into the Wild</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R9Am58aLUXI/AAAAAAAAAcY/o2eCNdBogXs/s1600-h/eddie-vedder-into-the-wild-709.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174678748759019890" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R9Am58aLUXI/AAAAAAAAAcY/o2eCNdBogXs/s200/eddie-vedder-into-the-wild-709.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;J Records - 2007&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La banda de sonido de &lt;strong&gt;Into the Wild&lt;/strong&gt;, la película dirigida por Sean Penn se constituyó en el primer álbum solista del líder de Pearl Jam, banda ícono del grunge de los '90. Eddie Vedder pone al servicio de la narración de una historia su voz, las letras (a excepción de dos covers) y un sonido folk que hace que el oyente se deslice por carreteras imaginarias. Usa, con precisión y delicadeza, un sonido parejo pero a la vez de una complejidad de matices que lo hacen aparecer como la paleta con la que Vedder pinta su discurso sobre la historia que su amigo Sean Penn narra. La melancolía, la tristeza, la euforia, la calma y todo un conjunto de sensaciones se agolpan en canciones efímeras y concisas, en pequeñas perlas enhebradas que muchas veces se parecen a esos bocados que, aún en su brevedad, permanecen en el paladar como un grato recuerdo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/hD_1pUpA0_/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/hD_1pUpA0_/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-4200192916431050241?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4200192916431050241'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4200192916431050241'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/03/eddie-vedder-into-wild.html' title='Eddie Vedder - Into the Wild'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R9Am58aLUXI/AAAAAAAAAcY/o2eCNdBogXs/s72-c/eddie-vedder-into-the-wild-709.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-2930376576260710243</id><published>2008-02-06T17:55:00.000-02:00</published><updated>2008-12-09T04:25:06.357-02:00</updated><title type='text'>Fiona Apple - Extraordinary Machine</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R6obmxcd9sI/AAAAAAAAAbE/DOvV6pvDpq8/s1600-h/fiona_apple.jpeg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163970275655415490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R6obmxcd9sI/AAAAAAAAAbE/DOvV6pvDpq8/s200/fiona_apple.jpeg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Versión No Oficial - 2003&lt;br /&gt;Sony - 2005&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El tercer disco de Fiona Apple tiene una particularidad de la que mucho se ha hablado: fue censurado por la discográfica Sony, imponiéndole a la artista una refactorización de su disco por encontrarlo poco comercial. Movimiento &lt;em&gt;Free Fiona &lt;/em&gt;incluido, &lt;strong&gt;Extraordinary Machine&lt;/strong&gt; produjo un efecto de lo que hoy Radiohead formaliza: la distribución de música por la red de redes. El disco original, producido y orquestado por John Brion, circuló de forma clandestina hasta que la Sony lo puso en manos de Mike Elizondo para suavizarlo y hacerlo más potable y/o digerible, vaya a saberse para quién... Ya lavado y planchado el disco salió formalmente a la venta. El ambiente de cabaret, la orquestación, la experimentación, la aspereza son algunas de las razones para conseguir la primera, única y auténtica versión de este disco que sorprende por sus texturas y su exquisita -aunque no suave- interpretación.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/hZH6UCsG3u/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/hZH6UCsG3u/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-2930376576260710243?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2930376576260710243'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2930376576260710243'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/02/fiona-apple-extraordinary-machine.html' title='Fiona Apple - Extraordinary Machine'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R6obmxcd9sI/AAAAAAAAAbE/DOvV6pvDpq8/s72-c/fiona_apple.jpeg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-3196628971262686128</id><published>2008-01-31T14:10:00.000-02:00</published><updated>2008-12-09T04:25:06.507-02:00</updated><title type='text'>Tonolec - Tonolec</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R6HzLRcd9nI/AAAAAAAAAaY/kMnynjRyoBo/s1600-h/tonolec.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161674022930216562" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R6HzLRcd9nI/AAAAAAAAAaY/kMnynjRyoBo/s200/tonolec.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Unión de Músicos Independientes - 2005&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;De algún modo hay que hacer referencia a lo que se hace. Tonolec, se presenta como una banda de fusión de música electrónica con música de la comunidad toba, pueblo originario del noreste de Argentina. Sin embargo en esa denominación se pierde (como en todo lo que se nombra) la verdadera dimensión de la riqueza de este más que interesante dúo. Mixtura, urdimbre, cruce, identidad, raíces, intimidad, tradición son algunos de los concpetos que la palabra fusión no llega a explicitar y que están presentes en los 10 temas que componen el disco. El uso de instrumentos nativos en conjunto con las herramientas electrónicas ensamblan tan bien como el castellano y el toba, como los rastros del dance o el trip-hop con los cantos tradicionales de la etnia toba. Sumarle una segunda lectura posible: las referencias a la dominación que sojuzgo a los pueblos originarios de América puede ser escuchada como una clara posición en relación a otras formas de dominación, entre ellas, la amorosa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/J0TdgMjKbq/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/J0TdgMjKbq/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-3196628971262686128?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3196628971262686128'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3196628971262686128'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/01/tonolec-tonolec.html' title='Tonolec - Tonolec'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R6HzLRcd9nI/AAAAAAAAAaY/kMnynjRyoBo/s72-c/tonolec.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-3609890230428486028</id><published>2008-01-24T15:33:00.000-02:00</published><updated>2008-12-09T04:25:06.601-02:00</updated><title type='text'>Collective Soul - Collective Soul</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R5jMMxcd9lI/AAAAAAAAAaE/5KNn-f-j81s/s1600-h/collective+soul.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159097892956141138" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R5jMMxcd9lI/AAAAAAAAAaE/5KNn-f-j81s/s200/collective+soul.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Atlantic - 1995&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El segundo álbum de la banda de Ed Roland es un punto de inflexión: es, a todas luces y contradiciendo a la cronología, el verdadero debut de Collective Soul como banda y un compendio sonoro en el que se refleja la historia nada fácil de su líder con la música: hijo de un fanático predicador que prohibió la escucha de música en su casa -sobre todo la endemoniada música moderna-, tuvo que fugarse de su hogar para poder construir su formación como músico. Esa huida (asi una esperable actitud rocker) y su formación como guitarrista, sumada al oportuno descubrimiento de un disco de Elton John, a las incursiones televisivas de Elvis, a la música que se filtraba a la prohibición paterna y al ascenso, éxito y declive del grunge de la mano de Nirvana &amp;amp; Cía posibilitaron este crisol de influencias, este vitreaux sónico, el potente collage que es el disco homónimo a la banda, de agitados riffs de guitarra y pegadizas melodías impensadas para el dejo hardcore que queda, como rastro, en el paladar del degustante.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/VCTiqbt9qI/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/VCTiqbt9qI/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-3609890230428486028?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3609890230428486028'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3609890230428486028'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/01/collective-soul-collective-soul.html' title='Collective Soul - Collective Soul'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R5jMMxcd9lI/AAAAAAAAAaE/5KNn-f-j81s/s72-c/collective+soul.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-1690163055860537443</id><published>2008-01-04T11:26:00.001-02:00</published><updated>2008-12-09T04:25:06.736-02:00</updated><title type='text'>David Sylvian - Dead Bees on a Cake</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R340OvDFdPI/AAAAAAAAAYw/75f558w_UL0/s1600-h/dead+bees+-+sylvian"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5151612451510646002" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R340OvDFdPI/AAAAAAAAAYw/75f558w_UL0/s200/dead+bees+-+sylvian" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Virgin Records - 1999&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En este disco de Sylvian, esperado durante más de una década, coinciden varios aspectos extramusicales que contribuyen a ahondar la marcada diferencia de opiniones al intentar ponderarlo: su cresta de la ola amorosa con Ingrid Chávez; una complicada colaboración musical con su amigo Ryuichi Sakamoto; el encuentro con la supuesta santa hindú, Shree Maa, cuya voz incluye en el tema &lt;em&gt;Praise&lt;/em&gt;; y el punto final de su relación comercial con Virgin. Si el disco no contara con una tremenda producción y una contundente compañía de músicos consagrados (Bill Frisell, Sakamoto, Talvin Singh, Marc Ribot, su propia esposa); &lt;strong&gt;Dead Bees on a Cake&lt;/strong&gt; no sería tan cuestionado y quedaría su esencia: un dechado de hermosas melodías, de búsquedas y experimentaciones y nuevas puertas hasta entonces no abiertas; íntimo y universal como pretende el budismo que lo desborda. Si la coincidencia de un delicado gusto musical y un hecho artístico con el éxito comercial y la producción de lujo es pecado, pues... ¡pequemos más seguido, hermanos!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/cGmL8ICCBl/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/cGmL8ICCBl/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-1690163055860537443?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/1690163055860537443'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/1690163055860537443'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2008/01/david-sylvian-dead-bees-on-cake.html' title='David Sylvian - Dead Bees on a Cake'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R340OvDFdPI/AAAAAAAAAYw/75f558w_UL0/s72-c/dead+bees+-+sylvian' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-3100192779534939851</id><published>2007-12-21T16:12:00.001-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:06.832-02:00</updated><title type='text'>Artistas varios - Power Of Soul : A Tribute To Jimi Hendrix</title><content type='html'>&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146506431180403858" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R2wQVPDFdJI/AAAAAAAAAYA/cw9y2sNvgd0/s200/Various-Power_Of_Soul-A_Tribute_To_Jimi_Hendrix_b.jpg" border="0" /&gt;Experience Hendrix - 2004&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hay un fenómeno que parece estar llegando a la cresta de sus posibilidades: el retorno de bandas y músicos que hicieron historia, años después, a los escenarios. Para aquellos casos en que el precio a pagar (suponiendo que exista alguna suerte de paraíso) es la muerte, hay un camino más cercano, más fácil y menos riesgoso para el físico: el tributo en disco. Independientemente de otros tributos, que son aberraciones de un negocio que se extiende como una mancha de petróleo en el mar, &lt;strong&gt;Power Of Soul : A Tribute To Jimi Hendrix &lt;/strong&gt;es una buena oportunidad para revisitar a Hendrix tamizado por el talento de Santana, Prince, Sting, Clapton, Kravitz, Chaka Khan, John Lee Hooker, George Clinton y Stevie Ray Vaughan, quienes encabezan la serie de artistas que extienden la garantía de lo que el disco es: una calibrada máquina sonora que respeta la esencia potente y arrolladora del gran guitarrista nacido en Seattle.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/Q2yJQaP5H8/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/Q2yJQaP5H8/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-3100192779534939851?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3100192779534939851'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3100192779534939851'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/12/artistas-varios-power-of-soul-tribute.html' title='Artistas varios - Power Of Soul : A Tribute To Jimi Hendrix'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R2wQVPDFdJI/AAAAAAAAAYA/cw9y2sNvgd0/s72-c/Various-Power_Of_Soul-A_Tribute_To_Jimi_Hendrix_b.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-8511345081127372752</id><published>2007-12-04T18:06:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:06.952-02:00</updated><title type='text'>The Breeders - Pod</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R1XBcxJciJI/AAAAAAAAAXw/fxKYAlERSoE/s1600-h/the+breeders"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5140227249686743186" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R1XBcxJciJI/AAAAAAAAAXw/fxKYAlERSoE/s200/the+breeders" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Elektra - 1990&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Un comienzo nada caprichoso: la presencia de la bajista y cantante, herencia directa de Pixies, hizo suponer una línea recta hacia la continuidad. Pero, aún conservando la esencia, la apuesta fue otra y The Breeders produjeron el 1990 un interesantísimo primer disco. Un registro sonoro potente, fuerte, sólido y sin más pretensiones que dar un golpe al centro del pecho a puro rock. Sin embargo, &lt;strong&gt;Pod&lt;/strong&gt; trasciende su propia falta de pretensiones y se constituye en una vuelta de tuerca musical a la escena de Lo Femenino en el rock. Al punto que se atreven, en su debut, con &lt;em&gt;Happiness is a warm gun &lt;/em&gt;de The Beatles. Y no sólo salen airosas: lo versionan, lo acomodan, lo procesan y lo devuelven con el discurso modificado, atravesado su propia sonoridad. No es, seguramente lo más importante de este debut, pero es un indicador, un termómetro con el cual medir la fiebre de este muy buen disco.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/oa4R31K12r/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/oa4R31K12r/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-8511345081127372752?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8511345081127372752'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8511345081127372752'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/12/breeders-pod.html' title='The Breeders - Pod'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R1XBcxJciJI/AAAAAAAAAXw/fxKYAlERSoE/s72-c/the+breeders' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-8863687099736603627</id><published>2007-11-27T11:32:00.001-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:07.085-02:00</updated><title type='text'>P J Harvey - Dry</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R0wqmxw19SI/AAAAAAAAAXQ/IP5MCInykaQ/s1600-h/dry+-+pjh"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137528120604488994" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R0wqmxw19SI/AAAAAAAAAXQ/IP5MCInykaQ/s200/dry+-+pjh" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Island Records - 1992&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hay algo de la modernidad que estigmatiza cualquier primer disco de artistas que, estéticamente, le son afines: siempre es el único que vale la pena escuchar de punta a punta; el mejor, incluso por ser generalmente el más desconocido. En el caso de &lt;strong&gt;Dry&lt;/strong&gt;, es un disco que alimenta esa forma de la modernidad porque se erige como un debut arrollador por su potencia y por ser la cuña de un nuevo discurso femenino dentro del rock más duro y puro. Con un arranque que presagia el recorrido de sus actuales 7 discos y un abanico de temas que la muestran en distintas dimensiones -o mejor aún, facetada como un diamante-, el puntapié de Polly Jean no es sólo el punto de partida de su camino, es también la punta de su zapatito punkie revoleando el tablero y las fichas de la estética rocker.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/eTcQYtErkM/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/eTcQYtErkM/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-8863687099736603627?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8863687099736603627'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8863687099736603627'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/11/p-j-harvey-dry.html' title='P J Harvey - Dry'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R0wqmxw19SI/AAAAAAAAAXQ/IP5MCInykaQ/s72-c/dry+-+pjh' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-9053901099770420953</id><published>2007-11-20T13:12:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:07.193-02:00</updated><title type='text'>Nirvana - MTV Unplugged In New York</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R0MHqy1QvBI/AAAAAAAAAWw/jtQp1IUoAdI/s1600-h/nirvana+unplugged"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134956431913565202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R0MHqy1QvBI/AAAAAAAAAWw/jtQp1IUoAdI/s200/nirvana+unplugged" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Geffen Records - 1994&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hace 14 años atrás, uno de los tríos musicalmente más poderosos de los últimos decenios dejó la ferocidad eléctrica para brindar (y grabar) un tremendo concierto de ferocidad acústica. Con una performance extraordinaria de Kurt Cobain -en una excelente forma artística que presagiaba el final anticipado de su vida- y sólidamente acompañado por sus laderos de los últimos años, Dave Grohl y Kris Novoselic, &lt;strong&gt;MTV Unplugged In New York&lt;/strong&gt; es un disco que revisita la esencia del trío, la que se esparce por temas propios y &lt;em&gt;covers&lt;/em&gt;, David Bowie incluido. Si bien 14 años parecen no ser un hito habitual de celebración de un acontecimiento, es una buena ocasión para volver a escuchar una de las mejores producciones en vivo de las que se tenga escucha. Incluso, puede ser incluida en la línea mitológica del album &lt;strong&gt;Paris&lt;/strong&gt; de Supertramp ó &lt;strong&gt;Made in Japan &lt;/strong&gt;de los Deep Purple. Loado sea ese cielo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/-afz6qW8Fa/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/-afz6qW8Fa/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-9053901099770420953?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/9053901099770420953'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/9053901099770420953'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/11/nirvana-mtv-unplugged-in-new-york.html' title='Nirvana - MTV Unplugged In New York'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/R0MHqy1QvBI/AAAAAAAAAWw/jtQp1IUoAdI/s72-c/nirvana+unplugged' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-6758784245195000089</id><published>2007-11-11T21:40:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:07.310-02:00</updated><title type='text'>RZA + Keb Darge - The Kings of Funk</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rzehd_FhslI/AAAAAAAAAWo/ITNiePgIdJM/s1600-h/kingsoffunk500.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131747836934861394" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rzehd_FhslI/AAAAAAAAAWo/ITNiePgIdJM/s200/kingsoffunk500.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Rapster Records - 2005&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El rapper RZA y el DJ Keb Darge decidieron dar a conocer un compilado que constituye, al entender de cada uno, la lista monárquica de esa música brillante y poderosa que es el funk. A primera vista, y al menos para alguien que no es especialista en este género, los nombres de la realeza suenan extraños, ajenos. Como si estos recopiladores nos hablaran de una dinastía inventada, o bien por fuera de la historia oficial en la que se constituye el mercado. RZA armó el seleccionado del primer disco con bandas y solistas de presencia en el mercado discográfico entre los '60s y '70s del siglo pasado, entre los que asoma uno de los nombres clave del funk: Sly &amp;amp; the Family Stone -cuyo bajista introdujo la técnica del slap en el bajo-; Keb Darge, en el segundo LP, arriesgó a incluir a reyes más jóvenes. Es decir, construyeron el árbol genealógico en una disimulada línea cronológica. El resultado es un seleccionado, eléctrico y poderoso, que hace que los pies se muevan al ritmo sincopado con irrefrenables ganas de bailar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/4mT039kbCz/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/4mT039kbCz/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-6758784245195000089?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6758784245195000089'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6758784245195000089'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/11/rza-keb-darge-kings-of-funk.html' title='RZA + Keb Darge - The Kings of Funk'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rzehd_FhslI/AAAAAAAAAWo/ITNiePgIdJM/s72-c/kingsoffunk500.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-3308453525825919195</id><published>2007-11-06T21:58:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:07.468-02:00</updated><title type='text'>Stevie Wonder - Talking book</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RzEODhDBpxI/AAAAAAAAAWg/qG2esjFWmog/s1600-h/talking+book.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129896904125163282" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RzEODhDBpxI/AAAAAAAAAWg/qG2esjFWmog/s200/talking+book.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Motown - 1972&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Talking book &lt;/strong&gt;es una obra cumbre de la música contemporánea. Y un hito fundante. Y, quizás, una de las producciones individuales más importantes de la época del registro sonoro. Stevie Wonder construyó una obra que, oralidad expresa mediante (la traducción literal del título es &lt;em&gt;libro parlante&lt;/em&gt;: ¿qué otro libro podría pergeñar un no vidente nato?) es un monumento, en el sentido de Obra, a su modo de entender la música. Un ejemplo de esto, aunque no su valor agregado, es que l propio Wonder se hizo cargo de la ejecución de la mayoría de los instrumentos que con los que se armaron los temas. Aunque muchos lo consideran como el mejor disco de fusión (&lt;em&gt;crossover&lt;/em&gt;, para ser más preciso con la oficialidad musical) por su raiz rythm &amp;amp; blues y sus afluentes de soul y funk, el registro musical no denota intención alguna, sino más precisamente la explosión, la sorpresa, el deleite que provoca una auténtica obra de arte. Si a eso le sumamos que abre con la deliciosa &lt;em&gt;You Are The Sunshine Of My Life &lt;/em&gt;(donde le dice a su objeto de amor &lt;em&gt;"sos la manzana de mis ojos"&lt;/em&gt;) , que promedia con el hit &lt;em&gt;Superstition&lt;/em&gt; y que cierra con la preciosa balada &lt;em&gt;I Believe (When I Fall In Love It Will Be Forever)&lt;/em&gt;, no dudo en afirmar que &lt;strong&gt;Talking book &lt;/strong&gt;es un disco imperdible e imprescindible.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/pIHfzm1ZA-/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/pIHfzm1ZA-/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-3308453525825919195?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3308453525825919195'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3308453525825919195'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/11/stevie-wonder-talking-book.html' title='Stevie Wonder - Talking book'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RzEODhDBpxI/AAAAAAAAAWg/qG2esjFWmog/s72-c/talking+book.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-8601538822611855423</id><published>2007-11-01T22:47:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:07.583-02:00</updated><title type='text'>Varios - The Jazz Chillout v1.0</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RyqIIxDBpsI/AAAAAAAAAV4/yFYA6fuij58/s1600-h/jazz+chill+out.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5128060809901090498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RyqIIxDBpsI/AAAAAAAAAV4/yFYA6fuij58/s200/jazz+chill+out.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;EMI - 2002&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El chillout parece destinado a producir un fenómeno similar al de la bossa nova: cualquier música o artista pueden ser tamizados con esta forma &lt;em&gt;cool&lt;/em&gt; de escuchar el mundo. &lt;strong&gt;The Jazz Chillout v1.0&lt;/strong&gt; es una excepción en la larga lista de intentos fallidos. Quizás porque no es una revisitas a clásicos o estándares del jazz, sino una lectura ambigua de temas como &lt;em&gt;Light my fire &lt;/em&gt;(The Doors), &lt;em&gt;She's a lady &lt;/em&gt;(Tom Jones), &lt;em&gt;Creepin' &lt;/em&gt;(Stevie Wonder) o &lt;em&gt;Harvest Moon &lt;/em&gt;(Neil Young)a modo de un jazz apto para la franja horaria entre la noche y el amanecer. Norah Jones, Cassandra Wilson, Guru, Erik Truffaz, Medeski Martin &amp; Wood, Julie London, Soulive y Dr. Lonnie Smith son la punta del iceberg de este disco que sobresale de la típica bolsa de gatos que suelen ser los compilados.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/-kxykm9sE1/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/-kxykm9sE1/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-8601538822611855423?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8601538822611855423'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8601538822611855423'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/11/varios-jazz-chillout-v10.html' title='Varios - The Jazz Chillout v1.0'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RyqIIxDBpsI/AAAAAAAAAV4/yFYA6fuij58/s72-c/jazz+chill+out.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-9105417552791611790</id><published>2007-10-18T13:38:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:07.676-02:00</updated><title type='text'>Dave Grusin - The Gershwin connection</title><content type='html'>&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5122717476570229106" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RxeMZ1OnaXI/AAAAAAAAAVY/hnfCtkrR_rU/s200/gershwin+connection.jpg" border="0" /&gt;GRP Records - 1991&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Si a alguien le preguntan por Dave Grusin, probablemente le resulte muy dificil responder de quién se trata. Sin embargo si al llamado Gran Público se le preguntan por películas como &lt;strong&gt;El graduado&lt;/strong&gt;, &lt;strong&gt;Reds&lt;/strong&gt;, &lt;strong&gt;Tootsie &lt;/strong&gt;o &lt;strong&gt;Los fabulosos Baker Boys&lt;/strong&gt;; o por series de tevé como &lt;strong&gt;Baretta&lt;/strong&gt;, &lt;strong&gt;Columbo&lt;/strong&gt;, &lt;strong&gt;Ladrón sin destino &lt;/strong&gt;o &lt;strong&gt;Jim West&lt;/strong&gt;, podrá contestar sin mayores dificultades. Resulta ser que todos esos títulos tienen un responsable en su banda de sonido que es, como cae de maduro, el viejo Dave. &lt;strong&gt;The Gershwin connection&lt;/strong&gt; es, ni más ni menos, que la música del gran compositor estadounidense que, valga la concordancia, logró amalgamar de un modo único el jazz, la música clásica y la popular de las obras de Broadway. El agregado de Grusin y su banda está en la impecable vuelta de tuerca sonora y en un necesario &lt;em&gt;aggiornamiento &lt;/em&gt;que hace pie en el respeto por la obra original que traslucen los 13 temas del disco.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/sgKnRuKfKt/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/sgKnRuKfKt/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-9105417552791611790?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/9105417552791611790'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/9105417552791611790'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/10/dave-grusin-gershwin-connection.html' title='Dave Grusin - The Gershwin connection'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RxeMZ1OnaXI/AAAAAAAAAVY/hnfCtkrR_rU/s72-c/gershwin+connection.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-270262865040689402</id><published>2007-10-12T12:13:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:07.732-02:00</updated><title type='text'>Mutabaruka - Check it!</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rw-TZFOnaOI/AAAAAAAAAUU/hXMnvQ-R2kc/s1600-h/mutabaruka+-+check+it"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120473360453036258" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rw-TZFOnaOI/AAAAAAAAAUU/hXMnvQ-R2kc/s200/mutabaruka+-+check+it" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Alligator Records - 1983&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mutabaruka es el nombre elegido por Allan Hope para representar su enorme cambio: su conversión del catolicismo a la religión rastafari de su Jamaica natal; su abandono del "mundo civilizado" y su retiro a la montaña; su trueque de un puesto en un banco a la aspereza de ser un poeta &lt;em&gt;dub&lt;/em&gt;. &lt;strong&gt;Check it!&lt;/strong&gt; es un disco en el que el raggae y otros sonidos caribeños fluyen para armar un discurso de un alto contenido político, rico en matices musicales, con un desempeño vocal que causa sorpresa y cuya música es usada, de un modo militante, como un arma tan efectiva (punto de extensión para discutir el concepto de efectividad) como la poesía. El discurso contra el dominador blanco hace que muchos blancos que gustan del reggae desconfíen de este radical militante de la palabra. Así como Cassius Clay devino en Mohamed Alí, Allan Hope devino en Mutabaruka para aplicar el golpe de la minoría en el oído del blanco opresor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/EpsDgGSIpu/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/EpsDgGSIpu/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-270262865040689402?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/270262865040689402'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/270262865040689402'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/10/mutabaruka-check-it.html' title='Mutabaruka - Check it!'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rw-TZFOnaOI/AAAAAAAAAUU/hXMnvQ-R2kc/s72-c/mutabaruka+-+check+it' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-2598557212754187919</id><published>2007-10-04T18:03:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:07.872-02:00</updated><title type='text'>Blind Melon - Classic Masters</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RwVVW1OnaII/AAAAAAAAATk/eO4GwC04CKo/s1600-h/Blind+Melon+-+Classic+Masters(front).jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117590402310301826" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RwVVW1OnaII/AAAAAAAAATk/eO4GwC04CKo/s200/Blind+Melon+-+Classic+Masters(front).jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Capitol - 2002&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A siete años de la muerte por sobredosis del cantante Shannon Hoon, el sello Capitol lanzó un compilado, con tanto éxito que reflotó la fórmula poco después. Este disco es un panorama de la música de una banda que no logró sobreponerse a la temprana muerte de su líder natural. Recién con la edición de este collage de los temas más populares, los Blind Melon volvieron a picos de venta similares a los que lograron con uno de los temas más conocidos, más representativos y el más exitoso que produjeron: &lt;em&gt;No rain&lt;/em&gt;, incluido en el álbum en cuestión. No puede saberse a ciencia cierta qué hubieran producido los oriundos de Mississippi de no haber mediado una sobredosis de cocaína. Pero sí puede lamentarse tener un universo acotado de guitarras que van del hardcore al folk; de esa voz que parece columpiarse entre los registros de Eddie Vedder y Axl Rose; de esa música de la cual &lt;strong&gt;Classic Masters&lt;/strong&gt; es, sin duda, una excelente exposición.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/hBmp4XPqoS/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/hBmp4XPqoS/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-2598557212754187919?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2598557212754187919'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2598557212754187919'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/10/blind-melon-classic-masters.html' title='Blind Melon - Classic Masters'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RwVVW1OnaII/AAAAAAAAATk/eO4GwC04CKo/s72-c/Blind+Melon+-+Classic+Masters(front).jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-4652438953838821020</id><published>2007-09-23T09:24:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:08.037-02:00</updated><title type='text'>Nick Cave &amp; the Bad Seeds - The boatman's call</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RvZqPBXiTZI/AAAAAAAAARw/LVnlq5Td15k/s1600-h/boatmans+call.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5113391233223511442" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RvZqPBXiTZI/AAAAAAAAARw/LVnlq5Td15k/s200/boatmans+call.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Mute Records - 1997&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Si alguien empezara a escuchar la obra de Nick Cave por su décimo álbum podría quedarse con una impresión equivocada del músico y cantante australiano. Y es que &lt;strong&gt;The boatman's call&lt;/strong&gt;, si bien no se escapa de las generales de la creación del hombre de voz de caverna (haciendo honor a su apellido, precisamente), es un paisaje de baladas que rozan lo amoroso con el mismo tacto que se aproximan a lo erótico, a la pérdida, a lo desesperado, al porvenir. Si alguien comenzara a escuchar a Cave a partir de aquí, tendría una visión fragmentada, imprecisa y acotada: no es posible vislumbrar qué hubo antes de este maravilloso discurrir por los vericuetos sentimentales, sobre qué bases está apoyado, cuál es el camino que lo antecede. Por el contrario, quien llega a este disco después de haber escuchado a Cave con anterioridad, le agradece que su característica oscuridad y su no negociable caracter maldito hayan estado al servicio de canciones tan inolvidables como los frustrados amores que las engendraron.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-4652438953838821020?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4652438953838821020'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4652438953838821020'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/09/nick-cave-bad-seeds-boatmans-call.html' title='Nick Cave &amp; the Bad Seeds - The boatman&apos;s call'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RvZqPBXiTZI/AAAAAAAAARw/LVnlq5Td15k/s72-c/boatmans+call.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-1590085473725709344</id><published>2007-09-10T23:52:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:08.160-02:00</updated><title type='text'>The Beatles</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RuYDmSCj7WI/AAAAAAAAAQk/jGo3mKMa8bs/s1600-h/beatleswhitealbum.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108774783510900066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RuYDmSCj7WI/AAAAAAAAAQk/jGo3mKMa8bs/s200/beatleswhitealbum.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Apple Records - 1968&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¿Cómo llamar a un álbum que no tiene nombre? ¿Cómo nombrar un disco que no puede ser resumido en un nombre? El álbum blanco es la cúspide en la trayectoria creativa de The Beatles. Es un álbum panorámico, que atraviesa -y es atravesado por- una diversidad sonora incapaz de ser contenida en un sólo disco: una obra monumental, una &lt;em&gt;master piece&lt;/em&gt; tallada con el diamante de la ruptura: es el surco delgado, el delineado del corte final; ese que se hace brecha en &lt;strong&gt;Let it be&lt;/strong&gt; y abismo insalvable en &lt;strong&gt;Abbey Road&lt;/strong&gt;. Es un álbum fragmentario, escindido, el giro definitivo hacia el final. Es un álbum de anticipo, la puntada inicial de los siguientes veinte años de la música moderna contemporánea, el ADN fundacional. Es decir, es la síntesis del camino que los fabulosos cuatro comenzaran en plena adolescencia. Es la miríada que produce un cristal esquirlado, las voces de cada uno de The Beatles componiendo -en secuencia metonímica- un gran collage que se convierte en un complejo vitreaux coral. Si hubiera que enviar al espacio un disco, como una botella al mar, que represente una época, sin duda este es el que se llevaría la mayoría de los méritos. Aún a pesar de ese bochorno musical llamado &lt;em&gt;Ob-La-Di, Ob-La-Da&lt;/em&gt;, el peor tema musical de la historia del pop: quizás una mente superior lo entienda como un ejemplo de lo que puede producir el mal uso del genio musical.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/oQGlfawvTg/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/oQGlfawvTg/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/lCrkyRPiOT/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/lCrkyRPiOT/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-1590085473725709344?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/1590085473725709344'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/1590085473725709344'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/09/beatles.html' title='The Beatles'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RuYDmSCj7WI/AAAAAAAAAQk/jGo3mKMa8bs/s72-c/beatleswhitealbum.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-405679626664375342</id><published>2007-09-04T23:57:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:08.255-02:00</updated><title type='text'>The Funk Brothers - Standing in the Shadows of Motown</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rt4bWSCj7VI/AAAAAAAAAQY/eABtLlXxjwo/s1600-h/funk+brothers.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106549097098374482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rt4bWSCj7VI/AAAAAAAAAQY/eABtLlXxjwo/s200/funk+brothers.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Virgin - 2003&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;The Funk Brothers fue, desde 1959 hasta 1972, &lt;em&gt;la in house band&lt;/em&gt;, la banda de músicos sesionistas del prestigioso sello de la música soul Motown. La banda se desarmó cuando el sello se mudó de ciudad; retiro que se extendió por algo más de 30 años, hasta la realización, en 2003 , del documental fílmico &lt;strong&gt;Standing in the Shadows of Motown&lt;/strong&gt; (un significativo/irónico nombre: Parados en las Sombras de Motown: sesionistas, segundo plano necesario, soporte estoico de las verdaderas estrellas). La banda se sonido cuenta con las participaciones de Ben Harper, Chaka Khan, Me'Shell NdegéOcello y Bootsy Collins, entre otros. La lista de tracks no trae mayores sorpresas y, obviamente, repite entre sus compositores al inoxidable Marvin Gaye, viejo amigo de la casa. Es un disco en el que se respira el deleite con el que fue realizado, la satisfacción por el reencuentro. Sin embargo, uno no puede dejar de pensar que se trata de algo así como el Buena Vista Social Club del soul: un gusto para esos magníficos viejos que se olvidará con el paso del tiempo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/X2g-jQlBQV/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/X2g-jQlBQV/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-405679626664375342?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/405679626664375342'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/405679626664375342'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/09/virgin-2003-funk-brothers-fue-desde.html' title='The Funk Brothers - Standing in the Shadows of Motown'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rt4bWSCj7VI/AAAAAAAAAQY/eABtLlXxjwo/s72-c/funk+brothers.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-2493323770726767846</id><published>2007-08-29T13:01:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:08.568-02:00</updated><title type='text'>Cassandra Wilson - Jumpworld</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RtYWzSCj7QI/AAAAAAAAAPw/P2YEVTT8FLc/s1600-h/cassandra+jumpworld.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104292297942756610" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RtYWzSCj7QI/AAAAAAAAAPw/P2YEVTT8FLc/s200/cassandra+jumpworld.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;JMT - 1989&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuarto disco de C. W. antes de que saltar a la fama de la mano del famosísimo sello de jazz, Blue Notes. En esos momentos, ya ponía al servicio del oído ajeno el sonido claro, filoso, cálido, calmo -y evidentemente ciclotímico y contradictorio- de su voz; una dicción perfecta. &lt;strong&gt;Jumpworld&lt;/strong&gt; es un paseo por el gusto musical de esta dama a fines de los '80; por los vericuetos de la búsqueda de una producción con el sello indiscutible de su buen gusto; por el asomo insistente y fresco del jazz; por la experimentación de un sonido clásico y potente, más cercano al soul. Una banda sólida y un repertorio sobrio y atractivo -aunque por momentos ecléctico- completan este delicioso postre.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/lAC6zVaJkD/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/lAC6zVaJkD/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-2493323770726767846?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2493323770726767846'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2493323770726767846'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/08/cassandra-wilson-jumpworld.html' title='Cassandra Wilson - Jumpworld'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RtYWzSCj7QI/AAAAAAAAAPw/P2YEVTT8FLc/s72-c/cassandra+jumpworld.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-8101651650941651289</id><published>2007-08-23T10:57:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:08.943-02:00</updated><title type='text'>Michel Camilo - One more once</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rs2SxxZW7LI/AAAAAAAAAPY/3y8sYv9wUZc/s1600-h/camilo.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101895336651582642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rs2SxxZW7LI/AAAAAAAAAPY/3y8sYv9wUZc/s200/camilo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Columbia - 1994&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Escuchar a Michel Camilo tocar su piano es un placer de los que uno disfruta toda la vida. El camino musical del dominicano ha tenido tres desafíos:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;1. ser un músico culto: de una formación tan rigurosa que le ha permitido trabajar como director invitado de la Orquesta Sinfónica Nacional de la República Dominicana, la Orquesta Filarmónica de Londres, entre otras sinfónicas y filarmónicas;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;2. ser un músico popular: no sólo sus discos han tenido un gran éxito de ventas sino que, también, ha sido reconocido con los grandes premios del mercado (que no siempre tolera a La Academia...), entre ellos el Grammy (1983 por Why Not! y 2000 por Spain, junto a Tomatito), el Emmy (1987 por The Goodwill Games Theme), el Oscar (1995 por el soundtrack de Two much de Fernando Trueba); y&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;3. hacer del latin jazz una música con entidad de tal: como en toda fusión, lo que destaca es, como en este caso, lo que hace uso de sus componentes diversos como herramienta para provocar una novedad y no una mezcla, una argamasa fofa; cosa a la que es muy proclive la llamada música latina -que no es más que una espesa confusión de lo latino con lo caribeño.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Michel Camilo no solamente ha salido airoso -y con margen- de los tres desafíos. Los ha convertido en el material con el que construye su música. y &lt;strong&gt;One more once &lt;/strong&gt;es una prueba fiel de ello.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/Y8-luVEVLP/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/Y8-luVEVLP/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-8101651650941651289?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8101651650941651289'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8101651650941651289'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/08/michel-camilo-one-more-once.html' title='Michel Camilo - One more once'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rs2SxxZW7LI/AAAAAAAAAPY/3y8sYv9wUZc/s72-c/camilo.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-5732104954261593557</id><published>2007-08-21T14:51:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:09.078-02:00</updated><title type='text'>Yellowjackets - The spin</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RssmZhZW7GI/AAAAAAAAAOw/vlnmHWcu_iE/s1600-h/the+spin"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101213222830533730" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RssmZhZW7GI/AAAAAAAAAOw/vlnmHWcu_iE/s200/the+spin" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;MCA Records - 1989&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La existencia de Yellowjackets es producto de la casualidad y no tanto: la convocatoria como músicos sesionistas para un disco solista de Robben Ford, fue la arista del azar. La química musical -que terminó relegando al catalizador Ford a la categoría de músico invitado- fue el componente del encuentro, la coincidencia estética. &lt;strong&gt;The spin&lt;/strong&gt; está considerado un álbum casi eléctrico, cercano al pop, pero que deja traslucir el ensamble que la banda logró haciendo base en el jazz. Es un disco de una complejidad comprensible, que acompaña, transporta y nos hace sacudir el pie. Música grata, sin excesos, sin derroche de virtuosismo y adornado con buen gusto, precisión, claridad estética y una solidez musical que lo hacen disfrutable de principio a fin. Que los integrantes hayan sido músicos de varios nombres que podrían conformar el Gran Seleccionado Contemporáneo, no hace más que dar una dimensión del respeto que sus pares -notorios y famosos- tienen por estos músicos de raza.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/_-CHaGwc6j/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/_-CHaGwc6j/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-5732104954261593557?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5732104954261593557'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5732104954261593557'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/08/yellowjackets-spin.html' title='Yellowjackets - The spin'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RssmZhZW7GI/AAAAAAAAAOw/vlnmHWcu_iE/s72-c/the+spin' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-5159037792133653619</id><published>2007-08-11T12:53:00.001-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:09.235-02:00</updated><title type='text'>Peter Gabriel - So</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rr3bkZRxbaI/AAAAAAAAAOk/3QeXg2yEras/s1600-h/Peter_Gabriel"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5097471771560471970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rr3bkZRxbaI/AAAAAAAAAOk/3QeXg2yEras/s200/Peter_Gabriel%27s_So.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Geffen Records - 1986&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El gran disco que marcó un hito en la carrera solista de Peter Gabriel, 11 años después de abandonar Génesis, grupo que fundó en 1967. Mezcla de un pop a la vez clásico y fresco, con líneas sonoras de lo más oscuro de la producción del músico inglés. Una carta de presentación al gran público, un polimorfo sonoro que atrapa los pies, el corazón, el alma atormentada y cuyas Oscilaciones pueden graficarse como el pendular movimiento entre &lt;em&gt;Sledge Hammer &lt;/em&gt;y &lt;em&gt;We do what we're told&lt;/em&gt;, que es como decir entre lo bailable y lo experimental. El comienzo de la gira con la precisión de Stewart Copeland, las voces de Kate Bush, Youssou n'Dour y Laurie Anderson no hacen más que completar el soporte estético que hace de &lt;strong&gt;So &lt;/strong&gt;un discazo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/lO2dWzQoiL/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/lO2dWzQoiL/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-5159037792133653619?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5159037792133653619'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5159037792133653619'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/08/peter-gabriel-so.html' title='Peter Gabriel - So'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rr3bkZRxbaI/AAAAAAAAAOk/3QeXg2yEras/s72-c/Peter_Gabriel%27s_So.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-2829755222947628991</id><published>2007-08-06T17:30:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:09.355-02:00</updated><title type='text'>David Gilmour - On an island</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RreFIZRxbYI/AAAAAAAAAOU/ypwRq5XYiis/s1600-h/island+gilmour.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095687882663882114" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RreFIZRxbYI/AAAAAAAAAOU/ypwRq5XYiis/s200/island+gilmour.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Sony - 2006&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;On an island &lt;/strong&gt;es el punto más alto de un estilo: el que Gilmour dejó grabado a fuerza de buen gusto y fuego sagrado en la escucha de millones de seres humanos. Un estilo basado en la fuerza expresiva de la guitarra, en notas largas y melancólicas, en enloquecidos riffs a medio tiempo, en un el sonido claro, transparente, acuático. Pasajes que rozan lo oscuro y lo siniestro, melodías que se abren y nos muestran esta isla en el mar. Un mar que alternativamente mece y sacude. Y uno se deja llevar y aparece el sonido Gilmour, garantía de un viaje cómodo y tranquilo, sin mayores sobresaltos. &lt;strong&gt;On an island&lt;/strong&gt; es el logro de ese hombre que se contempla en perspectiva de lo que ha sido para construir con más precisión lo que quiere ser. Otra forma de escuchar este disco es un vano intento de reducirlo a una comparación con lo que no reniega ser pero que tampoco pretende exhibir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/oIVzJTl2s9/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/oIVzJTl2s9/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-2829755222947628991?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2829755222947628991'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2829755222947628991'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/08/david-gilmour-on-island.html' title='David Gilmour - On an island'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RreFIZRxbYI/AAAAAAAAAOU/ypwRq5XYiis/s72-c/island+gilmour.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-3780209075732842318</id><published>2007-07-31T12:19:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:09.516-02:00</updated><title type='text'>Morcheeba - Fragments of Freedom</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rq9TR2gZnTI/AAAAAAAAAOE/s9bRGCh9RoM/s1600-h/fragments+morcheeba"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093381269733612850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rq9TR2gZnTI/AAAAAAAAAOE/s9bRGCh9RoM/s200/fragments+morcheeba" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Sire Records - 2000&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Surgidos a la sombra del movimiento de Bristol de fines de los 90, es en &lt;strong&gt;Fragments of Freedom&lt;/strong&gt; donde el trío de los hermanos Godfrey y la vocalista Skye Edwards da en el tono justo de la banda. Disco de inflexión y encuentro, expone en su superficie sonora los rastros de los orígenes ligados a los lamentos del trip-hop y abre el paso a pinceladas pop bailables y a los sonidos sanguíneos y desgarrados del blues. De una calidad pareja y abrumadora, el disco tiene la chapa de candidato a ser uno de los clásicos del fin de siglo pasado. La música de Morcheeba es un amplio horizonte que puede contemplarse tan nuevo y tan distinto en cada track, como novedades produce el estado de ánimo de cada quien en un día distinto.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/c3jemmBI84/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/c3jemmBI84/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-3780209075732842318?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3780209075732842318'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3780209075732842318'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/07/morcheeba-fragments-of-freedom.html' title='Morcheeba - Fragments of Freedom'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rq9TR2gZnTI/AAAAAAAAAOE/s9bRGCh9RoM/s72-c/fragments+morcheeba' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-6352565343941573970</id><published>2007-07-27T22:07:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:09.653-02:00</updated><title type='text'>Dayna Kurtz - Postcards from Downtown</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RqqXL2gZnSI/AAAAAAAAAN8/wkCoo4flECY/s1600-h/dAYNA+POSTCARD.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092048558561533218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RqqXL2gZnSI/AAAAAAAAAN8/wkCoo4flECY/s200/dAYNA+POSTCARD.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Munich Records - 2003&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El primer disco de esta dama es como un salto en picada en el cuál Dayna Kurtz nos lleva montados en el sonido de su voz grandiosa; una montaña rusa, un laberinto de espejos. Entramos por la puerta de un cabaret francés y, de ahí en más, aparece un recorrido sinuoso; por una geografía musical que no excluye el jazz, el folk, el gospel; una puesta en escena que va desde lo resplandeciente hasta el oscuro del abismo. Como todo buen salto en picada, provoca sensaciones encontradas. Da vértigo, provoca placer, se torna molesto, acaricia, mece, hace temblar. Y como todo buen salto en picada tiene un final súbito, sorpresivo. Y uno se queda con ganas de más. Y trepa, trepa hasta el primer track para volver a saltar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/wZFO8wCe24/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/wZFO8wCe24/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-6352565343941573970?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6352565343941573970'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6352565343941573970'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/07/dayna-kurtz-postcards-from-downtown.html' title='Dayna Kurtz - Postcards from Downtown'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RqqXL2gZnSI/AAAAAAAAAN8/wkCoo4flECY/s72-c/dAYNA+POSTCARD.JPG' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-6825254699663531345</id><published>2007-07-23T17:28:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:09.780-02:00</updated><title type='text'>Jill Scott - Who is Jill Scott? Words and Sounds Vol. 1</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RqUPbmgZnOI/AAAAAAAAANc/EtZxlLS7mqc/s1600-h/jill+scott.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090491920679541986" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RqUPbmgZnOI/AAAAAAAAANc/EtZxlLS7mqc/s200/jill+scott.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Hidden Beach - 2000&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Jill Scott es un no tan extraño fenómeno: una cantante negra de voz prodigiosa, que se rodea de muy buenos músicos para hacer un disco exquisito; una mujer con una carrera que parece tener el camino allanado para una serie de éxitos estéticos y comerciales que, de pronto, desaparece dejando una producción de 3 volúmenes con su música. &lt;strong&gt;Who is Jill Scott?&lt;/strong&gt;, el primero de ellos, es -como afirma el subtítulo del álbum- sólo la primera parte de lo que puede construir con su palabras y sus sonidos: el asomo, la carta de presentación en la que construye una serie de canciones para responder a ese interrogante. Serie que da la pauta del gusto, la delicadeza y la potente mezcla de soul y funk que lo abarca desde el primer al último corte. Pregunta que nos hace preguntarnos: ahora que creemos saber quién es Jill Scott, ¿para cuando la vuelta?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/sak2G1ovcm/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/sak2G1ovcm/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-6825254699663531345?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6825254699663531345'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6825254699663531345'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/07/jill-scott-who-is-jill-scott-words-and.html' title='Jill Scott - Who is Jill Scott? Words and Sounds Vol. 1'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RqUPbmgZnOI/AAAAAAAAANc/EtZxlLS7mqc/s72-c/jill+scott.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-2735377780194216516</id><published>2007-07-20T17:31:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:09.910-02:00</updated><title type='text'>John Mayall - Sense of place</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RqEb_iWaGyI/AAAAAAAAANM/IWcGrkS74As/s1600-h/mayall.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089379832271870754" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RqEb_iWaGyI/AAAAAAAAANM/IWcGrkS74As/s200/mayall.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Island - 1990&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Si un sonido podía identificarse con la geografía sureña norteamerica, era el blues. Eso hasta la llegada, cuando no, de un inglés: el seños John Mayall. &lt;strong&gt;Sense of place&lt;/strong&gt; es un disco que abona esa geografía, aún en la distancia conceptual y estética; aún en el respeto a rajatabla por el estilo, incluso buceando en las sutiles diferencias, en los pequeños abismos de los que el blues es posible. Si tenemos en cuenta que muchachos de la talla de Eric Clapton o Peter Green abrevaron, en su juventud, en las fuentes de Mayall, puede adivinarse que clase de músico es el maestro por el sonido de sus discípulos. A los 57 años, el señor Mayall concibió esta obra en la que el viejo género se renueva, no debido a la inclusión de agentes estéticos externos sino a partir de apegarse a la mística blusera y hacer que se mueva el cuerpo, que la cabeza flote en los acordes arrastrados. Si como muestra basta un botón, puede decirse que si alguien escucha &lt;strong&gt;Congo square&lt;/strong&gt; sin mover un músculo, muy probablemente no se encuentre en el mundo de los vivos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/sIPPRYtw4q/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/sIPPRYtw4q/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-2735377780194216516?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2735377780194216516'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2735377780194216516'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/07/john-mayall-sense-of-place.html' title='John Mayall - Sense of place'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RqEb_iWaGyI/AAAAAAAAANM/IWcGrkS74As/s72-c/mayall.bmp' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-4114213075052465576</id><published>2007-07-12T17:39:00.001-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:10.093-02:00</updated><title type='text'>Jam &amp; Spoon - Tripomatic Fairy Tales 3003</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RpbWoCWaGpI/AAAAAAAAAMI/l51OC5ZesjY/s1600-h/j&amp;s"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086488812475521682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RpbWoCWaGpI/AAAAAAAAAMI/l51OC5ZesjY/s200/j%26s" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Polydor - 2004&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ultimo disco del dúo alemán que combina las ganas de bailar con la nostalgia plagada de aromas a lo más oscuro de la música electrónica; la excelencia de un trabajo brillantemente producido con la frescura on line del DJ; la cumbre de la adrenalina con la meseta de la nostalgia; todo amalgamado con reminiscencias del más auténtico y necesario sonido británico, donde desfilan similitudes con Bowie, los Depeche Mode, Underworld...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sin habérselo propuesto (Markus Löffel, (a) Mark Spoon, uno de sus integrantes, murió de un ataque al corazón a principios de 2006), &lt;strong&gt;Tripomatic Fairy Tales 3003&lt;/strong&gt; se convirtió en un exquisito canto del cisne. La voz maleable de Plavka, la asesada y björkiana Dolores O'Riordan, las apariciones de Jim Kerr y Tricky, la delicada Virgina Nascimento y el sorprendente Xavier Naidoo convergen, junto a otros, en un tributo imprevisto y adelantado; en una verdadera compilación de cuentos de hadas escritos sobre pentagramas. Hadas que, incluso, pueden ser melancólicas sin que eso les quite el júbilo de la danza.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/QvbeWoYhK-/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/QvbeWoYhK-/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-4114213075052465576?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4114213075052465576'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4114213075052465576'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/07/tripomatic-fairy-tales-3003-jam-spoon.html' title='Jam &amp; Spoon - Tripomatic Fairy Tales 3003'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RpbWoCWaGpI/AAAAAAAAAMI/l51OC5ZesjY/s72-c/j%26s' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-4153682986287505966</id><published>2007-07-08T21:54:00.001-03:00</published><updated>2009-02-13T00:10:55.464-02:00</updated><title type='text'>Artistas varios - Album verde</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RpGHlBSd-qI/AAAAAAAAAKc/Yg00qxQI2PQ/s1600-h/AlbumVerde"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084994524348807842" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RpGHlBSd-qI/AAAAAAAAAKc/Yg00qxQI2PQ/s200/AlbumVerde" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Dada Distribución - 2005&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;The Beatles tuvieron su álbum blanco. Las recopilaciones de sus temas fueron los clásicos álbumes dobles rojo y azul. Y de la mano del reggae llegó el &lt;strong&gt;Album verde&lt;/strong&gt;, un tributo de bandas argentinas, con invitados chilenos, mexicanos, costarricenses y brasileros; de una notable impronta jamaiquina para el famoso cuarteto inglés. Si la conjunción parece arriesgada es, sencillamente, porque lo es. &lt;strong&gt;Album verde&lt;/strong&gt;, sale airoso -aún en su disparidad- del desafío de transformar algunos clásicos -y otros no tantos- de los padres del pop en canciones de ritmos del acervo rastafari. Y la diversidad así como da cuenta de distintas calidades en el hacer musical, aporta matices con trazos de ska, algo de dub y mucho reggae. Imperdibles los mexicanos Antidoping, Fidel Nadal + Holy Piby y Satélite Kingston, vecinos de sala de Error No Manejado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/7P8dtI6bwe/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/7P8dtI6bwe/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-4153682986287505966?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4153682986287505966'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4153682986287505966'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/07/album-verde-artistas-varios.html' title='Artistas varios - Album verde'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RpGHlBSd-qI/AAAAAAAAAKc/Yg00qxQI2PQ/s72-c/AlbumVerde' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-6982064623581409645</id><published>2007-07-03T14:29:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:10.388-02:00</updated><title type='text'>Johnny Clegg - Anthology</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RmBXnCBN_mI/AAAAAAAAAIM/ucn8nIVN8fQ/s1600-h/clegg_front.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071149508487675490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RmBXnCBN_mI/AAAAAAAAAIM/ucn8nIVN8fQ/s200/clegg_front.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Valley - 2000&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Las recopilaciones suelen ser un arma de doble filo. O inclinan la balanza a favor provocando un deseo irrefrenable de escuchar la obra tal cual fue concebida por el/los músico/s en cuestión o es probable que provoque tal desinterés que nunca volvamos a retomar la escucha de la víctima de la compilación. En el caso de la &lt;strong&gt;Anthology&lt;/strong&gt; de Johnny Clegg, ocurre -con total justicia- lo primero. Llegué a Clegg de casualidad y me atrapó con su perfecto ensamble entre el folk y el rock occidental con la densidad percutiva y nostálgica de la música zulú. Esta antología da un panorama de lo producido por este extraño sujeto entre 1979 y 2000 y que incluye las críticas al régimen sudafricano del apartheid desde 2 lugares: la lírica y el cuerpo en el escenario junto a músicos negros que estaba prohibido por el gobierno blanco sudafricano y que significaba, en la estrechez fascista del régimen blanco, ser negro por adopción, es decir no ser humano; una aberración. Y si a esa elección política (donde el propio cuerpo se juega y no se limita a la teoría del bien pensar) se le suma una delicada potencia arrolladora y las enormes ganas de bailar que provoca en muchos tracks, estamos frente al muestrario de una obra tan preciosa como subversiva. Que es lo mismo que decir: una verdadera obra de arte.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/0uNvdz05WN/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/0uNvdz05WN/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-6982064623581409645?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6982064623581409645'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/6982064623581409645'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/07/anthology-johnny-clegg.html' title='Johnny Clegg - Anthology'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RmBXnCBN_mI/AAAAAAAAAIM/ucn8nIVN8fQ/s72-c/clegg_front.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-5239944683372800739</id><published>2007-06-28T11:30:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:10.572-02:00</updated><title type='text'>Ben Harper - Welcome to the Cruel World</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RoPGShSd-oI/AAAAAAAAAKM/hh6mVqMGVwA/s1600-h/welcome+harper.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081122826079828610" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RoPGShSd-oI/AAAAAAAAAKM/hh6mVqMGVwA/s200/welcome+harper.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Virgin America - 1994&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Al escuchar la voz de Ben Harper uno tiene dos certeza: 1) que es una de las voces masculinas más prodigiosas de los últimos tiempos y 2) es negro. La primera se confirma con el correr de &lt;strong&gt;Welcome to the Cruel World&lt;/strong&gt;; la segunda cae a partir del momento en que queda al descubierto el verdadero origen de Ben Harper: el mestizaje. Mestizaje que se traduce en una mezcla compleja, efectiva y soberbia de funk, rhythm &amp;amp; blues, toques de soul, intertextos de folk y trazos de gospel. Mezcla que habla de un músico que toma por las astas el riesgo estético de una apuesta a su propio ritmo. Si, como dicen, una buena película (en el estricto sentido del lenguaje cinematográfico) es aquella que se sostiene y entiende sin necesidad de una banda sonora, sin el guión hablado, un buen disco puede ser (en el estricto sentido del lenguaje musical) aquel que se entiende aún sin tener idea del idioma del autor. Ese es el caso de &lt;strong&gt;Welcome to the Cruel World&lt;/strong&gt;, lectura de un mundo cruel&lt;strong&gt; &lt;/strong&gt;que nos entrega el profundo sentido espiritual y religioso que tiene la música de este autor de una genialidad de escasa circulación en la actualidad.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/krw_RJ7I-L/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/krw_RJ7I-L/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-5239944683372800739?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5239944683372800739'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5239944683372800739'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/06/welcome-to-cruel-world-ben-harper.html' title='Ben Harper - Welcome to the Cruel World'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RoPGShSd-oI/AAAAAAAAAKM/hh6mVqMGVwA/s72-c/welcome+harper.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-5612963421164360474</id><published>2007-06-26T14:11:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:10.679-02:00</updated><title type='text'>Marcus Miller - Tales</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RmBTPSBN_kI/AAAAAAAAAH8/js71rZFeEvc/s1600-h/marcus+miller+tales.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071144702419271234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RmBTPSBN_kI/AAAAAAAAAH8/js71rZFeEvc/s200/marcus+miller+tales.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Pra Records - 1995&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Marcus Miller es un músico exquisito. Colaborador de Miles Davis (es el multi instrumentista que en el magnífico &lt;strong&gt;Tutu &lt;/strong&gt;toca todos los instrumentos a excepción, claro, de la trompeta...), hace una perfecta traducción de los ribetes clásicos del jazz y el bee-bop a un lenguaje musical accesible para oídos no acostumbrados a las disonancias de una jam session. Las pertenencias a las filas del viejo Miles se notan en &lt;strong&gt;Tales&lt;/strong&gt;. Y se notan con orgullo; suenan a un faro, a un concepto, una idea que se renueva no sólo en el respeto estético sino también en una apuesta a imprimirle las propias huellas, como la voz que nos cuenta al oído o el abandono/reuso de los rastros del pasado para construir un disco sólido y bello.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/_h6JLleSYT/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/_h6JLleSYT/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-5612963421164360474?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5612963421164360474'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5612963421164360474'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/06/tales-marcus-miller.html' title='Marcus Miller - Tales'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RmBTPSBN_kI/AAAAAAAAAH8/js71rZFeEvc/s72-c/marcus+miller+tales.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-5008951866186697881</id><published>2007-06-07T15:06:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:10.840-02:00</updated><title type='text'>Thom Yorke - The eraser</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RmhJYFrBkhI/AAAAAAAAAJM/KcxIkMn8rdc/s1600-h/eraser-yorke"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073385658421187090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RmhJYFrBkhI/AAAAAAAAAJM/KcxIkMn8rdc/s200/eraser-yorke" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;XL Recordings - 2006&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Que Thom Yorke sea el cantante de Radiohead exime de muchas palabras. Que &lt;strong&gt;The eraser&lt;/strong&gt; sea su primer trabajo solita ha dado mucho de qué hablar. Miles y miles de palabras para explicar lo que no necesita explicación: el fenómeno inglés no es nuevo. Al trabajo de todos aquellos que han salido de bandas se lo compara, inevitablemente, con los de su (no neceariamente, como es el caso de Yorke) anterior formación. Un afán arqueológico que busca varios fines:1. legitimar la escucha por afinidad u oposición; 2. hallar en el nuevo trabajo las raíces de lo que el artista le ha destilado a la banda de la que proviene; 3. coleccionar detalles apto para fanáticos. Lamentablemente, Yorke no escapa de darle comida a esa arqueología. Si &lt;strong&gt;The eraser&lt;/strong&gt; se parece a/es la cotinuación de/sugiere a &lt;strong&gt;Kid A&lt;/strong&gt;, es lo que menos debería importar. Esa perspectiva es la que deprecia a un muy buen disco.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/DUvw3gpkUb/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/DUvw3gpkUb/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-5008951866186697881?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5008951866186697881'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5008951866186697881'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/06/eraser-thom-yorke.html' title='Thom Yorke - The eraser'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RmhJYFrBkhI/AAAAAAAAAJM/KcxIkMn8rdc/s72-c/eraser-yorke' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-877599840493141526</id><published>2007-06-07T13:35:00.001-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:11.006-02:00</updated><title type='text'>Sade - Stronger than pride</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rmgz0VrBkgI/AAAAAAAAAJE/GiGzgGqkE40/s1600-h/sade+Strong+than+pride.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073361954496680450" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rmgz0VrBkgI/AAAAAAAAAJE/GiGzgGqkE40/s200/sade+Strong+than+pride.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Sony - 1988&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pienso en los orígenes de la música. Pienso en el intelecto -en el lenguaje- interpretando lo agradable que puede esconder el choque de dos piedras, la rama en el tronco hueco, el viento en las cañas sesgadas. A eso me remite la voz de Sade, a ese proceso de intelectualización en el que el sonido (partiendo del ruido) troca en música. La dama sobrevuela en esa delgada línea y no inlcuye en ningún momento, nada que se aparte de un camino armonioso, suave e incluso bailable. Porque la música también es eso. Y el disparador de momentos de reflexión y escucha activa tanto como de compañía agradable. &lt;strong&gt;Stronger than pride &lt;/strong&gt;es un camino llano, un paisaje con distintos tonos que nos envuelve con melancolía, júbilo y unas enormes ganas de escucharlo otra vez.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/3LAI18qC6D/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/3LAI18qC6D/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-877599840493141526?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/877599840493141526'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/877599840493141526'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/06/stronger-than-pride-sade.html' title='Sade - Stronger than pride'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rmgz0VrBkgI/AAAAAAAAAJE/GiGzgGqkE40/s72-c/sade+Strong+than+pride.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-4274258571438226421</id><published>2007-05-21T17:51:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:11.156-02:00</updated><title type='text'>BangBang - Je t'aime Je t'aime</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RlIHGD9QEJI/AAAAAAAAAHk/_B5z_7czXMc/s1600-h/bangbang.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067120331468050578" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RlIHGD9QEJI/AAAAAAAAAHk/_B5z_7czXMc/s200/bangbang.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Yellow Productions - 1999&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nada que ocultar: todo muy moderno, todo muy cool. La gráfica del disco recuerda a los hombres-bala de los circos, aquellos que salían despedidos al cielo por medio de un cañon. BengBang parece ser uno de esos grupos que aparecen en el firmamento con un vuelo efímero. Imposible dejar de pensar en &lt;strong&gt;The In Sound from Way Out!&lt;/strong&gt; de los Beasty Boys o en cualquier disco de sus congéneres y coterráneos París Saint-Germain. Demostrando, como si hiciera falta, que los franceses se han apoderado de uno de los sonidos más significativos de sus vecinos británicos: el pop.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/pWohtWj4lU/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/pWohtWj4lU/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-4274258571438226421?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4274258571438226421'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4274258571438226421'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/05/je-taime-je-taime-bangbang.html' title='BangBang - Je t&apos;aime Je t&apos;aime'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RlIHGD9QEJI/AAAAAAAAAHk/_B5z_7czXMc/s72-c/bangbang.bmp' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-744897646199418668</id><published>2007-05-21T17:50:00.001-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:11.265-02:00</updated><title type='text'>Angelique Kidjo - Keep on moving (The best of...)</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RlIGPj9QEHI/AAAAAAAAAHU/wWse5tET78E/s1600-h/kidjo.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067119395165180018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RlIGPj9QEHI/AAAAAAAAAHU/wWse5tET78E/s200/kidjo.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Sony - 2001&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Al contrario de los discos en vivo, las recopilaciones siempre tuvieron un atractivo particular para mí. Supongo que era porque tenía los álbumes rojo y azul de The Beatles (que a su vez eran una colorida extensión del verdadero doble de los 4 fantásticos: el álbum blanco) que resultaron ser el summum de las recopilaciones. En este caso, el resultado de la excursión de la africana Kidjo por la fusión de la música de su Benín natal con el pop occidental es un poroto de "Los grandes éxitos de...". El criterio no parece ser otro que el paneo necesario, el gran plano secuencia por la obra de una mujer de una voz maravillosa que encastra a la perfección con la sutileza de una música que en varios momentos hacen que los pies sigan el ritmo de la música, una inyeeción de ganas de bailar. Como un pez que nada contra la corriente, no sale a exponerse en la débil categoría de la world music para asuzar, con beats negros, a los blancos muchachos occidentales.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/5pPmAN-iYb/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/5pPmAN-iYb/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-744897646199418668?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/744897646199418668'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/744897646199418668'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/05/keep-on-moving-best-of-angelique-kidjo.html' title='Angelique Kidjo - Keep on moving (The best of...)'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RlIGPj9QEHI/AAAAAAAAAHU/wWse5tET78E/s72-c/kidjo.bmp' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-2434325286773049579</id><published>2007-05-21T13:20:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:11.408-02:00</updated><title type='text'>Sinead O'Connor - Throw down your arms</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RlHHFT9QEEI/AAAAAAAAAG8/3mwhTV4MLuU/s1600-h/reggae+album.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067049949838970946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RlHHFT9QEEI/AAAAAAAAAG8/3mwhTV4MLuU/s200/reggae+album.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;That's why there's chocolate and vanilla - 2005&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La primer palabra que se me ocurrió para calificar a la vuelta al ruedo de la irlandesa O'Connor fue respeto. Sorprendido por la existencia de este álbum de clásicos del reggae interpretados por esta bella europea blanca, y con la expectativa que me genera la voz de esta dama, me dediqué a navegar por los sonidos claros, precisos y sin mayores ornamentos de &lt;strong&gt;Throw down your arms&lt;/strong&gt;. Sinéad O'Connor se mantiene apegada al sonido original de las canciones que interpreta, dejando traslucir, incluso, el hecho inexorable de ser una voz extranjera para estos menesteres de la música caribeña tan emparentada, en nuestro imaginario argentino, con la religión rastafari, Bob Marley y la más mística marihuana. La irlandesa no sólo sale airosa de su excursión religiosa traducida en música, sino que reafirma la vieja fantasía de que es posible el abordaje de una expresión ya no tan ajena como el reggae pero si tan ancestral como los temas elegidos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/ztA9p5CA4v/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/ztA9p5CA4v/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-2434325286773049579?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2434325286773049579'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2434325286773049579'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/05/throw-down-your-arms-sinead-oconnor.html' title='Sinead O&apos;Connor - Throw down your arms'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RlHHFT9QEEI/AAAAAAAAAG8/3mwhTV4MLuU/s72-c/reggae+album.bmp' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-3890731374556038562</id><published>2007-04-23T12:53:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:11.559-02:00</updated><title type='text'>Prince - 3121</title><content type='html'>&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5056655753126598898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RizZnbyL2PI/AAAAAAAAAGM/8mXr9m02MkM/s200/3121.bmp" border="0" /&gt;Umvd Labels - 2006&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En alguna época hubo una pseudo batalla por el reinado del pop entre dos grandes músicos negros: Prince y Miguelito Jackson. Como buen desubicado estético (criado a fuerza de mezclar The Beatles con Los del Suquía con Little Richard con Para bailar en jeans - Volumen 4 con Black Sabbath con Nino Bravo con...) hinchaba por el ahora cuasi blanco muchacho del sombrero negro y la caminata lunar. De Prince me desagradaba su andar de petiso fanfarrón, su ropa estridente, su cuidado extremo por parecer lo que estaba seguro de ser: un verdadero genio. Lo primero que me dio vuelta la cabeza fue su monumental &lt;strong&gt;Sign'O'Times&lt;/strong&gt;. Y le siguieron otros anteriores y otros posteriores hasta que se le dio por ser resumir su nombre (con lo que ello implica) en un simbolito y hacerse llamar El Artista. De ahí en más, el gatillo de mi prejuicio se disparó -una vez más- para quitarle lugar al morocho fanfarrón de Minneapolis.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;3121&lt;/strong&gt;, es un puente entre aquel Prince espumoso (en el sentido más champagne del término), brillante (en el amplio sentido de estrella) y canchero que parece haber dejado que la música negra deviniera para, una vez más, reaparecer y decir: "Esto ya fue tocado alguna vez por mí... Y si es nuevo, puedo hacerlo mejor". Sonido urbano, sonido pop, funk a rabiar y Maceo Parker como músico invitado completan una obra que suena compacta, renovada/renovadora, fantástica de comienzo a fin. Pero siendo que nada es perfecto, los abusos de El Artista hacen que se haya incluido en el álbum el tema &lt;em&gt;Te amo, corazón&lt;/em&gt; donde Prince pierde por goleada con el bolero. Nada que saltearlo en la escucha no pueda solucionar, ¡voto a Manzanero!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/4izs40jW6W/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/4izs40jW6W/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-3890731374556038562?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3890731374556038562'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/3890731374556038562'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/04/3121-prince.html' title='Prince - 3121'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RizZnbyL2PI/AAAAAAAAAGM/8mXr9m02MkM/s72-c/3121.bmp' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-764138584834325468</id><published>2007-04-12T22:48:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:11.655-02:00</updated><title type='text'>Goldfrapp - Black Cherry</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rh7hl5nW3GI/AAAAAAAAAFU/QxZL9qf76zI/s1600-h/black+cherry.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052723873193581666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rh7hl5nW3GI/AAAAAAAAAFU/QxZL9qf76zI/s200/black+cherry.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Mute - 2003&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No sé si es la edad, pero los discos que comienzan con acordes de sintetizadores produciendo un sonido estridente, zumbón, con un fondo de crepitar, me predisponen mal. Como en mi primer &lt;em&gt;approach &lt;/em&gt;a &lt;strong&gt;Black Cherry&lt;/strong&gt;, suelen tener como efecto secundario la cancelación automática e inmediata de la escucha. Efecto secundario que hace que algunas veces me pierda de pasar un buen rato. Sí: o tuve paciencia por partida doble o estaba distraido en otra cosa, pero mi oído sorteó mis tontos escollos y se encontró con que transmitía melodías cargadas de magnetismo: el pié moviéndose al ritmo del dúo británico y de la voz de Alison Goldfrapp que flamea susurrante a partir del track que le da el nombre al disco. Lo que se ve en la tapa, se escucha: el retomar la estética de los '80 para pasarla por el tamiz del destello de la música electrónica. &lt;strong&gt;Black Cherry&lt;/strong&gt; no cambió ni cambiará el rumbo de la música pero resume en su potencia y claridad una gran verdad de la vida: nadie como los ingleses para la música pop.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/g8XfgAnutB/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/g8XfgAnutB/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-764138584834325468?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/764138584834325468'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/764138584834325468'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/04/mute-2003-no-s-si-es-la-edad-pero-los.html' title='Goldfrapp - Black Cherry'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rh7hl5nW3GI/AAAAAAAAAFU/QxZL9qf76zI/s72-c/black+cherry.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-5647064188564215066</id><published>2007-03-26T14:09:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:11.811-02:00</updated><title type='text'>Amos Lee - Amos Lee</title><content type='html'>&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046281832425063026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rgf-lxo0AnI/AAAAAAAAAFA/qv4HnLxa-eo/s200/amos+lee.bmp" border="0" /&gt;Blue Note Records - 2005&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;De algún modo llegó. Y encajó peferctamente en ese borde oscuro donde el soul roza con la FM. La voz de Amos vibrando -como podría haberse escuchado en un equipo JVC monoaural con televisor en blanco y negro- para poner terciopelo sobre una música serena, compacta, ajustada. Lo escucho y no puedo dejar de imaginar la silueta de mi mujer a la luz tenue de unas velas, la charla distendida: todo fluye. El disco acompaña y, si uno lo permite, lleva por caminos sin sobresaltos. Incluso cuando el funk nos hace mover el pie y la cabeza asegurando que el tal Amos sabe hacer las cosas bien. Es probable que al finalizar la escucha la sensación de que la felicidad es posible invada a un alma oscura. A no desesperar, el efecto Lee desaparece sin dejar resaca. Como el buen vino.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/fVLtCxd53v/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/fVLtCxd53v/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-5647064188564215066?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5647064188564215066'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5647064188564215066'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/03/amos-lee-amos-lee.html' title='Amos Lee - Amos Lee'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rgf-lxo0AnI/AAAAAAAAAFA/qv4HnLxa-eo/s72-c/amos+lee.bmp' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-5385126060099792250</id><published>2007-03-07T13:14:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:11.997-02:00</updated><title type='text'>Screaming Headless Torsos - 1995</title><content type='html'>&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039216930490800898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Re7lGXAJ2wI/AAAAAAAAAEw/CtLLvVegDgg/s200/sht.bmp" border="0" /&gt;Fuzelicious Morsels - 1995 &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Screaming Headless Torsos es una de las excursiones musicales de ese enloquecido sujeto llamado David Fiuczynski, cosa que desconocía en la primera escucha. Sin embargo, la esencia de su arte me produjo exactamente lo mismo que cuando escuché su producción solista &lt;strong&gt;Jazzpunk&lt;/strong&gt;: no pude llegar al último tema sin tener la sensación de haber metido la cabeza adentro de una licuadora. Esto no quita el haber quedado maravillado con muchos de los pasajes de un disco que no tiene la pretensión del agrado sino las huellas de un auténtico acto creativo sin conseciones a la oreja ajena. Todo enmarcado en el respeto por la música producida y el cuidado del sonido. &lt;strong&gt;1995&lt;/strong&gt; se transforma en una invitación a uno de esos viajes que terminan con algo de aturdimiento, un jetlag estético. Un disco con el que no se podrá trepar a los charts ni escuchar en la FM pero que tiene el valor de esos vértigos que producen las montañas rusas del sonido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/3wKLGE0z7q/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/3wKLGE0z7q/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-5385126060099792250?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5385126060099792250'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/5385126060099792250'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/03/1995-screaming-headless-torsos.html' title='Screaming Headless Torsos - 1995'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Re7lGXAJ2wI/AAAAAAAAAEw/CtLLvVegDgg/s72-c/sht.bmp' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-4522126717165581176</id><published>2007-03-05T17:37:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:12.125-02:00</updated><title type='text'>Jack Johnson - In Between Dreams</title><content type='html'>&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038542827063761426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/ReyAAYC6WhI/AAAAAAAAAEQ/2anoN5kPZZo/s200/jack+j.bmp" border="0" /&gt;Universal - 2005&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hay crestas de la ola y crestas de la ola. Unas son usadas como metáfora del punto más alto al que alguien puede llegar con algo. Por otro están esas crestas de las olas reales, las que los muchachos como Jack trepan con sus tablas de surf. Uno, desde afuera, los ve deslizarse plácidamente sin sentir -uno mismo- la tensión del músculo, la fuerza del mar, la sutileza del equilibrio. Así como se perpetúa en imágenes una buena cabalgata en la cresta de una ola, sin rispideces ni caídas, transcurre la escucha de &lt;strong&gt;In between dreams&lt;/strong&gt;. Buena compañía, oído relajado, precisión y poca parafernalia. Una sencillez que, en base a buenas melodías, me dan unas tremendas ganas de volver a la posada de Praia do Rosa en que lo escuché por primera vez, desayunando en compañía de mi amada, preludio de playa, sol, mar y amar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/ntMjPKb-Qv/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/ntMjPKb-Qv/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-4522126717165581176?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4522126717165581176'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4522126717165581176'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/03/in-between-dreams-jack-johnson.html' title='Jack Johnson - In Between Dreams'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/ReyAAYC6WhI/AAAAAAAAAEQ/2anoN5kPZZo/s72-c/jack+j.bmp' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-2949238598494805739</id><published>2007-03-02T12:25:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:12.291-02:00</updated><title type='text'>The information - Beck</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RejzbIC6WfI/AAAAAAAAAD8/9_6JTwiOb7U/s1600-h/the+information.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5037543830555613682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RejzbIC6WfI/AAAAAAAAAD8/9_6JTwiOb7U/s200/the+information.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Interscope Records - 2005&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;The information&lt;/strong&gt; empieza con el señorito Beck diciendole a su banda "One, two, you know what to do" porque él sabe que saben qué hacer. De allí en más el blondo y burbujeante californiano y sus amigos dibujan un disco que tiene todo lo que una obra de Beck tiene que tener: canciones que giran mágicamente; comienzos que amagan hacia un lado y salen hacia el otro como un buen número 10 en la cancha y en la traza de su primer álbum comercialmente conocido: Odelay; finales enroscados que se pierden, confunden, hacen ruido; y talento, mucho talento. Con tal principio, uno no puede dejar de pensar en &lt;strong&gt;The Information &lt;/strong&gt;como una gran ironía musical del tiempo hiperveloz, hiperinformado. Un canto sobre el desgaste de la robotización de la estética, de la necesidad del mercado de reducir la vida a la velocidad con que se la viva: la superposición rítmica como forma del vértigo en &lt;strong&gt;1000BPM&lt;/strong&gt;;&lt;strong&gt; &lt;/strong&gt;BPM, acrónimo de bits per minute que define tanto a un parámetro en la música como para los latidos del corazón.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El gran comienzo con &lt;strong&gt;Elevator music&lt;/strong&gt; toma, en lo nominal, el concepto de música para shoppings, celulares y ascensores (liviana, blanda, sin riesgo), pero el mago Beck lo convierte en una parodia que lo aleja de la experimentación estética de Brian Eno en su &lt;strong&gt;Ambient1/Music for Airports&lt;/strong&gt;. No sentía impacto similar en el primer corte de uno de sus discos desde que, caminando por la calle, me puse los auriculares, apreté play y en mis oídos comenzó a sonar &lt;strong&gt;Cold Brains&lt;/strong&gt;, puntapié de esa maravilla llamada &lt;strong&gt;Mutations.&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;The information &lt;/strong&gt;es una extraña perla en el collar que la dupla Beck/Godrich está produciendo. Los íntimos e intimistas &lt;strong&gt;Mutations&lt;/strong&gt; y &lt;strong&gt;Sea changes&lt;/strong&gt; fueron puntos de inflexión, cambios, búsquedas en el camino del músico. Esta última producción suena más a esencia Beck metiéndose en la piel del productor. Para el californiano ha pasado ese manotazo de ahogado que fue &lt;strong&gt;Güero&lt;/strong&gt; (receta remanida, intento de reaseguro de una fórmula exitosa anterior; como esos escritores que, presionados por el contrato editorial, rescatan cuadernos rojos, biografías imposibles, pecados narrativos juveniles) paa darle paso a la rectificación del camino, a una apuesta renovada y redoblada: ese es el sonido de &lt;strong&gt;The information&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/hRHXtz_PDX/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/hRHXtz_PDX/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-2949238598494805739?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2949238598494805739'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/2949238598494805739'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/03/information-beck.html' title='The information - Beck'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/RejzbIC6WfI/AAAAAAAAAD8/9_6JTwiOb7U/s72-c/the+information.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-8169432499430124233</id><published>2007-02-28T10:50:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:12.542-02:00</updated><title type='text'>Matisyahu - Youth</title><content type='html'>&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036582218247002706" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/ReWI17CpWlI/AAAAAAAAADY/SJsQMI9nNjg/s200/Matisyahu+-++youth.bmp" border="0" /&gt;JDub Records - Epic 2006&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Lo primero fue el prejuicio -que Nietzsche adjetivaba como suburbano- disfrazado de pregunta: ¿qué es lo que puede ofrecerle al reggae un músico devenido en judío ortodoxo practicante para quien, uno supone, la religión lo es todo? Lo primero que me imaginé era que podía escuchar una suerte de adaptación hebrea de las bandas de rock'n'roll cristianas. Un émulo de los pelilargos otrora emparentados con los representantes de Satán, revoleando largas melenas, chalecos con brillos, botas al mejor estilo glam rock. Pero el sencillito de don Matisyahu se calzó la misma ropa que usan los muchachos ortodoxos del barrio y desgrana unas contundentes, amigables, filosas mezclas del más cálido reggae con el tan vapuleado hip-hop sin dejar de resonar un fondo de cocción de música judía. Más cercano, paradójicamente (o no tanto) al mix propuesto por la belga-egipcio-palestina Natacha Atlas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Youth&lt;/strong&gt; es un disco sumamente parejo lo que no quiere decir que le hayan pasado un rasero. Hay puntos muy altos como &lt;strong&gt;Fire Of Heaven/Altar Of Earth,&lt;/strong&gt; el mismo &lt;strong&gt;Youth&lt;/strong&gt; y&lt;strong&gt; Time Of Your Song&lt;/strong&gt;, en un comienzo de disco contundente y a puro reggae. Y otros apenas por debajo. Es de esperar: letras comprometidas con su religión (traducir &lt;strong&gt;Jerusalem&lt;/strong&gt;) , una militancia tolerante no exenta de poética y, sobre todo, una claridad conceptual que no abunda. Como perlita, en el track &lt;strong&gt;Dispatch The Troops&lt;/strong&gt; desliza el &lt;em&gt;SOS&lt;/em&gt; de &lt;strong&gt;Message in a Bottle&lt;/strong&gt; de los recargados The Police, tema que el mismo Matisyahu recreó tiempo después. No soy de los que consideran que hay que pasar la vida lo mejor que se pueda hasta la llegada del reino de los cielos: obviando esa presencia discursiva decanta un excelente disco.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/IR9qV1pOFw/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/IR9qV1pOFw/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-8169432499430124233?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8169432499430124233'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/8169432499430124233'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/02/youth-matisyahu.html' title='Matisyahu - Youth'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/ReWI17CpWlI/AAAAAAAAADY/SJsQMI9nNjg/s72-c/Matisyahu+-++youth.bmp' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3825060088096101512.post-4980718101055612668</id><published>2007-02-08T14:22:00.000-03:00</published><updated>2008-12-09T04:25:12.630-02:00</updated><title type='text'>The Who - Quadrophenia Remastered</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rdpk4aEU9hI/AAAAAAAAAC4/crTBOlGsO_c/s1600-h/(1973)+Quadrophenia+(Album+Art+Large).jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5033446453772875282" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rdpk4aEU9hI/AAAAAAAAAC4/crTBOlGsO_c/s200/(1973)+Quadrophenia+(Album+Art+Large).jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Track Records - 1973 / Polydor - 1996 &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La primera vez que supe de la existencia de Quadrophenia fue en una pequeña habitación en Madrid. Había escuchado hablar de The Who. O al menos eso creía. O al menos eso quería creer. Puse el primer disco y quedé absorto escuchando el mar. Y cuando empezaba a preguntarme qué de genialidad tenía aquello que se llamaba &lt;strong&gt;I'm the sea&lt;/strong&gt; y me subyugaba, me sacó de la modorra &lt;strong&gt;The real me&lt;/strong&gt;. Era el álbum doble. No la banda de sonido de la película. Y no paré hasta escuchar ambos discos un par de veces. Grande fue mi alegría cuando vi que en un cine madrileño, uno de los pocos de entonces en el que no doblaban las películas, daban el film inglés dirigido por Franc Roddam. Los amigos zeppelines en &lt;strong&gt;The song remains the same&lt;/strong&gt;, los alucinógenos Floyd con &lt;strong&gt;Live in Pompeii&lt;/strong&gt; y &lt;strong&gt;Phantom of the Paradise&lt;/strong&gt; (del gran Brian de Palma con un enigmático y perverso enano Paul Williams) eran el resto del banquete de cine y música que ofrecía la pequeña sala. Y sí: la melancolía del disco estaba puesta esas escenas de desilusión adolescente, de sueño caído, de frontera traspasada. La negación, el sujeto freezado, la decepción de ser el único en sostener lo insostenible. No voy a enumerar los motivos neuróticos por los cuales me volví sin un ejemplar de ese disco que, bien sospechaba, era inconseguible en Buenos Aires. En mi descargo sólo diré que si mi padre no me lo regaló fue sólo porque no pudo robarlo. Un par de años más tarde, en la argentinísima playa brasileña de Camboriú, di con una copia en cassette. No dos cassettes, sino uno de cinta finita que se me cortó y emparché con cinta adhesiva en muchas oportunidades. Igual me pasó con la edición argentina en cinta de &lt;strong&gt;Fiebre del Sábado por la Noche&lt;/strong&gt;. Y como el personaje de Sting en &lt;strong&gt;Quadrophenia&lt;/strong&gt;, pasados unos años esa maravilla universal, había perdido potencia, se diluyó en otros intereses y se fue. Hasta que en una aburrida tarde de oficinas di con la resmaterización del disco. Y entendí por qué había quedado alucinado con los golpes de bata de Keith Moon, qué de esa nostalgia seguía intacta en la escucha de tantos años después. Y entendí el concepto de obra, de estructura narrativa, de mixes de canciones que se enlazan unas con otras y vuelven, leit motiv, que más adelante sonaría en grande con &lt;strong&gt;The Wall&lt;/strong&gt;. Henry Miller, a raíz del libro &lt;strong&gt;Ella&lt;/strong&gt; de Rider Haggard, dice (nada textualmente) que todo escritor debería volver a leer, a edad madura, los libros que en la infancia lo formaron como lector y escritor. Lo mismo pasa con &lt;strong&gt;Quadrophenia&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="300" height="80"&gt;&lt;param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/aevlqu0x9W/aus=false/"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://media.imeem.com/m/aevlqu0x9W/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3825060088096101512-4980718101055612668?l=jm-musica.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4980718101055612668'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3825060088096101512/posts/default/4980718101055612668'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://jm-musica.blogspot.com/2007/02/quadrophenia-remastered-who.html' title='The Who - Quadrophenia Remastered'/><author><name>J. Martínez</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='29' src='http://3.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Sa3ewGK_BhI/AAAAAAAAAz8/0jNGKoYdfYw/S220/jota.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_h_YF2bxeTfI/Rdpk4aEU9hI/AAAAAAAAAC4/crTBOlGsO_c/s72-c/(1973)+Quadrophenia+(Album+Art+Large).jpg' height='72' width='72'/></entry></feed>
